تنها در حصار سنگی

قهوه نمکی

2010-12-05T02:59:00.000-08:00

اون (دختر) رو تو يک مهموني ملاقات کرد. خيلي برجسته بود، خيلي از پسرها دنبالش بودند در حاليکه او (پسر) کاملا طبيعي بود و هيچکس بهش توجه نمي کرد.

آخر مهماني، دختره رو به نوشيدن يک قهوه دعوت کرد، دختر شگفت زده شد اما از روي ادب، دعوتش رو قبول کرد. توي يک کافي شاپ نشستند، پسر عصبي تر از اون بود که چيزي بگه، دختر احساس راحتي نداشت و با خودش فکر مي کرد، "خواهش مي کنم اجازه بده برم خونه..."

يکدفعه پسر پيش خدمت رو صدا کرد، "ميشه لطفا يک کم نمک برام بياري؟ مي خوام بريزم تو قهوه ام." همه بهش خيره شدند، خيلي عجيبه! چهره اش قرمز شد اما اون نمک رو ريخت توي قهوه اش و اونو سرکشيد. دختر با کنجکاوي پرسيد، "چرا اين کار رو مي کني؟" پسر پاسخ داد، "وقتي پسر بچه کوچيکي بودم، نزديک دريا زندگي مي کردم، بازي تو دريا رو دوست داشتم، مي تونستم مزه دريا رو بچشم مثل مزه قهوه نمکي. حالا هر وقت قهوه نمکي مي خورم به ياد بچگي ام مي افتم، زادگاهم، براي شهرمون خيلي دلم تنگ شده، برا والدينم که هنوز اونجا زندگي مي کنند." همينطور صحبت مي کرد، اشک از گونه هاش سرازير شد. دختر شديدا تحت تاثير قرار گرفت. يک احساس واقعي از ته قلبش. مردي که مي تونه دلتنگيش رو به زبون بياره، اون بايد مردي باشه که عاشق خونوادشه، هم و غمش خونوادشه و نسبت به خونوادش مسئوليت پذيره... بعد دختر شروع به صحبت کرد، در مورد زادگاه دورش، بچگيش و خونوادش.

مکالمه خوبي بود، شروع خوبي هم بود. اونها ادامه دادند به قرار گذاشتن. دختر متوجه شد در واقع اون مرديه که تمام انتظاراتش رو برآورده مي کنه: خوش قلبه، خونگرمه و دقيق. اون اينقدر خوبه که مدام دلش براش تنگ ميشه! ممنون از قهوه نمکي! بعد قصه مثل تمام داستانهاي عشقي زيبا شد، پرنسس با پرنس ازدواج کرد و با هم در کمال خوشبختي زندگي مي کردند....هر وقت مي خواست قهوه براش درست کنه يک مقدار نمک هم داخلش مي ريخت، چون مي دونست که با اينکار حال مي کنه.

بعد از چهل سال، مرد در گذشت، يک نامه براي زن گذاشت، " عزيزترينم، لطفا منو ببخش، بزرگترين دروغ زندگي ام رو ببخش. اين تنها دروغي بود که به تو گفتم--- قهوه نمکي. يادت مياد اولين قرارمون رو؟ من اون موقع خيلي استرس داشتم، در واقع يک کم شکر مي خواستم، اما هول کردم و گفتم نمک. برام سخت بود حرفم رو عوض کنم بنابراين ادامه دادم. هرگز فکر نمي کردم اين شروع ارتباطمون باشه! خيلي وقت ها تلاش کردم تا حقيقت رو بهت بگم، اما ترسيدم، چون بهت قول داده بودم که به هيچ وجه بهت دروغ نگم... حال من دارم مي ميرم و ديگه نمي ترسم که واقعيت رو بهت بگم، من قهوه نمکي رو دوست ندارم، چون خيلي بدمزه است... اما من در تمام زندگيم قهوه نمکي خوردم! چون تو رو شناختم، هرگز براي چيزي تاسف نمي خورم چون اين کار رو براي تو کردم. تو رو داشتن بزرگترين خوشبختي زندگي منه. اگر يک بار ديگر بتونم زندگي کنم هنوز مي خوام با تو آشنا بشم و تو رو براي کل زندگي ام داشته باشم حتي اگه مجبور باشم دوباره قهوه نمکي بخورم.

اشک هاش کل نامه رو خيس کرد. يه روز، يه نفر ازش پرسيد، " مزه قهوه نمکي چيست؟ اون جواب داد "شيرينه

چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

2010-08-17T01:38:00.000-07:00

خدایا کفر نمی‌گویم،
پریشانم،
چه می‌خواهی‌ تو از جانم

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا!

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

تهی‌ دست و زبان بسته

به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

ز حال بندگانت با خبر گردی‌

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی.

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است،

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است…

من - تو - او

2010-08-14T21:53:00.000-07:00

من به مدرسه ميرفتم تا در س بخوانم
تو به مدرسه ميرفتي به تو گفته بودند بايد دکتر شوي
او هم به مدرسه ميرفت اما نمي دانست چرا
من پول تو جيبي ام را هفتگي از پدرم ميگرفتم
تو پول تو جيبي نمي گرفتي هميشه پول در خانه ي شما دم دست بود
او هر روز بعد از مدزسه کنار خيابان آدامس ميفروخت
معلم گفته بود انشا بنويسيد
موضوع اين بود علم بهتر است يا ثروت
من نوشته بودم علم بهتر است
مادرم مي گفت با علم مي توان به ثروت رسيد
تو نوشته بودي علم بهتر است
شايد پدرت گفته بود تو از ثروت بي نيازي
او اما انشا ننوشته بود برگه ي او سفيد بود
خودکارش روز قبل تمام شده بود
معلم آن روز او را تنبيه کرد
بقيه بچه ها به او خنديدند
آن روز او براي تمام نداشته هايش گريه کرد
هيچ کس نفهميد که او چقدر احساس حقارت کرد
خوب معلم نمي دانست او پول خريد يک خودکار را نداشته
شايد معلم هم نمي دانست ثروت وعلم
گاهي به هم گره مي خورند
گاهي نمي شود بي ثروت از علم چيزي نوشت
من در خانه اي بزرگ مي شدم که بهار
توي حياطش بوي پيچ امين الدوله مي آمد
تو در خانه اي بزرگ مي شدي که شب ها در آن
بوي دسته گل هايي مي پيچيد که پدرت براي مادرت مي خريد
او اما در خانه اي بزرگ مي شد که در و ديوارش
بوي سيگار و ترياکي را مي داد که پدرش مي کشيد
سال هاي آخر دبيرستان بود
بايد آماده مي شديم براي ساختن آينده
من بايد بيشتر درس مي خواندم دنبال کلاس هاي تقويتي بودم
تو تحصيل در دانشگا هاي خارج از کشور برايت آينده ي بهتري را رقم مي زد
او اما نه انگيزه داشت نه پول درس را رها کرد دنبال کار مي گشت
روزنا مه چاپ شده بود
هر کس دنبال چيزي در روزنامه مي گشت

من رفتم روزنامه بخرم که اسمم را در صفحه ي قبولي هاي کنکور جستجو کنم
تو رفتي روزنامه بخري تا دنبال آگهي اعزام دانشجو به خارج از کشور بگردي
او اما نامش در روزنامه بود روز قبل در يک نزاع خياباني کسي را کشته بود
من آن روز خوشحال تر از آن بودم
که بخواهم به اين فکر کنم که کسي کسي را کشته است
تو آن روز هم مثل هميشه بعد از ديدن عکس هاي روزنامه
آن را به به کناري انداختي
او اما آنجا بود در بين صفحات روزنامه
براي اولين بار بود در زندگي اش
که اين همه به او توجه شده بود !!!!
چند سال گذشت
وقت گرفتن نتايج بود
من منتظر گرفتن مدارک دانشگاهي ام بودم
تو مي خواستي با مدرک پزشکي ات برگردي همان آرزوي ديرينه ي پدرت
او اما هر روز منتظر شنيدن صدور حکم اعدامش بود
وقت قضاوت بود
جامعه ي ما هميشه قضاوت مي کند
من خوشحال بودم که که مرا تحسين مي کنند
تو به خود مي باليدي که جامعه ات به تو افتخار مي کند
او شرمسار بود که سرزنش و نفرينش مي کنند
زندگي ادامه دارد
هيچ وقت پايان نمي گيرد
من موفقم من ميگويم نتيجه ي تلاش خودم است!!!
تو خيلي موفقي تو ميگويي نتيجه ي پشت کار خودت است!!!
او اما زير مشتي خاک است مردم گفتند مقصر خودش است !!!!
من , تو , او
هيچگاه در کنار هم نبوديم
هيچگاه يکديگر را نشناختيم
اما من و تو اگر به جاي او بوديم
آخر داستان چگونه بود؟؟؟

مرگ یک مرد

2010-08-13T22:27:00.000-07:00

مرد، دوباره آمد همانجای قدیمی

روی پله های بانک، توی فرو رفتگی دیوار

یک جایی شبیه دل خودش،

کارتن را انداخت روی زمین، دراز کشید،

کفشهایش را گذاشت زیر سرش، کیسه را کشید روی تنش،

دستهایش را مچاله کرد لای پاهایش.

خیابان ساکت بود،

فکرش را برد آن دورها، کبریت های خاطرش را یکی یکی آتش زد.

در پس کورسوی نور شعله های نیمه جان ، خنده ها را میدید و صورت ها را

صورتها مات بود و خنده ها پررنگ ،

هوا سرد بود، دستهایش سردتر،

مچاله تر شد، باید زودتر خوابش میبرد.

صدای گام هایی آمد و .. رفت،

مرد با خودش فکر کرد، خوب است که کسی از حال دلش خبر ندارد،

خنده ای تلخ ماسید روی لبهایش.

اگر کسی می فهمید او هم دلی دارد خیلی بد میشد، شاید مسخره اش می کردند،

مرد غرور داشت هنوز، و عشق هم داشت،

معشوقه هم داشت، فاطمه، دختری که آن روزهای دور به مرد می خندید،

به روزی فکر کرد که از فاطمه خداحافظی کرده بود برای آمدن به شهر.

گفته بود: - بر میگردم با هم عروسی می کنیم فاطی، دست پر میام ...

فاطمه باز هم خندیده بود.

آمد شهر، سه ماه کارگری کرد،

برایش خبر آوردند فاطمه خواستگار زیاد دارد، خواستگار شهری، خواستگار پولدار،

تصویر فاطمه آمد توی ذهنش، فاطمه دیگر نمی خندید.

آگهی روی دیوار را که دید تصمیمش را گرفت،

رفت بیمارستان ، کلیه اش را داد و پولش را گرفت ،

مثل فروختن یک دانه سیب بود.

حساب کرد ، پولش بد نبود ، بس بود برای یک عروسی و یک شب شام و شروع یک کاسبی.

پیغام داد به فاطمه بگویند دارد برمیگردد.

یک گردنبند بدلی هم خرید، پولش به اصلش نمی رسید،

پولها را گذاشت توی بقچه، شب تا صبح خوابش نبرد.

صبح توی اتوبوس بود، کنارش یک مرد جوان نشست.

- داداش سیگار داری؟

سیگاری نبود، جوان اخم کرد.

نیمه های راه خوابش برد، خواب میدید فاطمه می خندد، خودش می خندد، توی یک خانه یک اتاقه و گرم.

چشم باز کرد ، کسی کنارش نبود ، بقچه پولش هم نبود ، سرش گیج رفت ، پاشد :

- پولام .. پولاااام .

صدای مبهم دلسوزی می آمد ،

- بیچاره ،

- پولات چقد بود؟

- حواست کجاست عمو؟

پیاده شد ، اشکش نمی آمد ، بغض خفه اش می کرد ، نشست کنار جاده ، از ته دل فریاد کشید، جای بخیه های روی کمرش سوخت.

برگشت شهر، یکهفته از این کلانتری به آن پاسگاه، بیهوده و بی سرانجام ، کمرش شکست ، دل برید ، با خودش میگفت کاشکی دل هم فروشی بود.

...

- پاشو داداش ، پاشو اینجا که جای خواب نیس ...

چشمهاشو باز کرد ، صبح شده بود ، تنش خشک شده بود ،

خودشو کشید کنار پله ها و کارتن رو جمع کرد.

در بانک باز شد ، حال پا شدن نداشت ، آدم ها می آمدند و می رفتند.

- داداش آتیش داری؟

صدا آشنا بود، برگشت، خودش بود ، جوان توی اتوبوس وسط پیاده رو ایستاده بود ،

چشم ها قلاب شد به هم ،

فرصت فکر کردن نداشت ،

با همه نیرویی که داشت خودشو پرتاب کرد به سمت جوان دزد.

- آی دزد ، آیییییی دزد ، پولامو بده ، نامرد خدانشناس ... آی مردم ...

جوان شناختش.

- ولم کن مرتیکه گدا ، کدوم پولا ، ولم کن آشغال ...

پهلوی چپش داغ شد ، سوخت ، درست جای بخیه ها ، دوباره سوخت ، و دوباره ....

افتاد روی زمین.

جوان دزد فرار کرد.

- آییی یی یییییی

مردم تازه جمع شده بودند برای تماشا،

دستش را دراز کرد به سمت جوان که دور و دور تر میشد ،

- بگیریتش .. پو . ل .. ام

صدایش ضعیف بود ،

صدای مبهم دلسوزی می آمد ،

- چاقو خورده ...

- برین کنار .. دس بهش نزنین ...

- گداس؟

- چه خونی ازش میره ...

دستش را گذاشت جای خالیه کلیه اش

دستش داغ شد

چاقوی خونی افتاده بود روی زمین ،

سرش گیج رفت ،

چشمهایش را بست و ... بست .

نه تصویر فاطمه را دید نه صدای آدم ها را شنید ،

همه جا تاریک بود ... تاریک .

.........

همه زندگی اش یک خبر شد توی روزنامه :

- یک کارتن خواب در اثر ضربات متعدد چاقو مرد . همین...

هیچ آدمی از حال دل آدم دیگری خبر ندارد ،

نه کسی فهمید مرد که بود، نه کسی فهمید فاطمه چه شد

مثل خط خطی روی کاغذ سیاه می ماند زندگی.

بالاتر از سیاهی که رنگی نیست ،

انگار تقدیرش همین بود که بیاید و کلیه اش را بفروشد به یک آدم دیگر ،

شاید فاطمه هم مرده باشد ،

شاید آن دنیا یک خانه یک اتاقه گرم گیرشان بیاید و مثل آدم زندگی کنند ،

کسی چه میداند ؟!

کسی چه رغبتی دارد که بداند ؟

زندگی با ندانستن ها شیرین تر می شود ،

قصه آدم ها ، مثل لالایی نیست

قصه آدم ها ، قصیده غصه هاست

دزد و عارف

2010-08-09T23:28:00.000-07:00

دزدی وارد کلبه فقیرانه عارفی شد که کلبه در خارج شهر واقع شده بود
عارف بیداربود او جز یک پتو چیزی نداشت .
او شب ها نیمی از پتو را زیر خود می انداخت و نیمی دیگر را روی خود می کشید روزها نیز بدن برهنه خویش را با آن می پوشاند.
عارف پیر دزد رادید وچشمان خود رابست ،مبادا دزد را شرمنده کرده باشد آن دزد راهی دراز را آمده بود، به امید آنکه چیزی نصیبش شود .اوباید درفقری شدید بوده باشد، زیرا به خانه محقرانه این پیر عارف زده بود.
عارف پتو را برسرکشیدوبرای حال زار آن دزد و نداری خویش گریست : خدایا چیزی در خانه من نیست و این دزد بینوا بادست خالی و ناامید از این جا خواهد رفت. اگر او دوسه روز پیش مرا از تصمیم خویش باخبر ساخته بود ،می رفتم ، پولی قرض می گرفتم، وبرای این مردک بینوا روی تاقچه می گذاشتم...
آن عارف فرزانه نگران نبود که دزد اموال اوراخواهد برد اونگران بود که چیزی در خور ندارد تا نصیب دزد شود واوراخوشحال کند . داخل خانه عارف تاریک بود . پیرمرد شمعی روشن کرد تا دزد بتواند درپرتو آن زمین نخورد وخانه را بهتر وارسی کند.
استاد شمع را برد تا روی تاقچه بگذارد که ناگهان با دزد چهره به چهره برخورد کرد دزد بسیار ترسیده بود. او می دانست که این مرد مورد اعتماد اهالی شهر است بنابر این اگر به مردم موضوع دزدی او را بگوید همه باور خواهند کرد .
اما آن پیر عارف گفت: نترس آمده ام تا کمکت کنم داخل خانه تاریک است . وانگهی من سی سال است که در این خانه زندگی می کنم وهنوز هیچ چیز در آن پیدا نکرده ام بیا با هم بگردیم اگر چیزی پیدا کردیم پنجاه پنجاه تقسیمش می می کنیم .
البته اگر تو راضی باشی. اگر هم خواستی می تونی همه اش را برداری زیرا من سالها گشته ام و چیزی پیدا نکرده ام .پس همه آن مال تو. بالاخره یابنده تو بودی .
دل دزد نرم شد.استاد نه او را تحقیر کرد نه سرزنش.
دزد گفت: مرا ببخشید استاد.نمی دانستم که این خانه شماست وگرنه جسارت نمی کردم.
عارف گفت: اما درست نیست که دست خالی از این جابروی.من یک پتو دارم هوا دارد سرد می شود لطف کن و این پتو را از من قبول کن.
استاد پتو را به دزد داد دزد از اینکه می دید در آن خانه چیزی جز پتو وجود ندارد شگفت زده شد سعی کرد استاد را متقاعد کند تا پتو را نزد خود نگه دارد .
استادگفت: احساسات مرا بیش از این جریحه دارنکن دفعه دیگر پیش از این که به من سری بزنی مرا خبر کن .اگر به چیزی خاص هم نیاز داشتی بگو تا همان را برایت آماده کنم تو مرا غافلگیر و شرمنده کردی ، می دانم که این پتوی کهنه ارزشی ندارد اما دلم نمی آید تو را بادست خالی روانه کنم لطف کن وآن را از من بپذیر .تا ابد ممنون تو خواهم بود .
دزد گیج شده بود او نمی دانست چه کار کند . تا کنون به چنین آدمی برخورد نکرده بود. خم شد پاهای استاد را بوسید پتو را تا کرد و بیرون رفت.
او وزیر و وکیل و فرماندار دیده بود ولی انسان ندیده بود .
پیش از انکه دزد از خانه بیرون رود استاد صدایش کرد وگفت: فراموش نکن که امشب مرا خوشحال کردی من همه عمرم را مثل یک گدا زندگی کرده ام . من چون چیزی نداشتم از لذت بخشیدن نیز محروم بوده ام اما امشب تو به من لذت بخشیدن را چشاندی ممنونم...

آموخته های زندگی چارلی چاپلین

2010-06-13T05:34:00.000-07:00

آموخته ام که با پول می شود خانه خرید و لی آشیانه را نه ، رختخواب خرید و خواب را نه ، ساعت را خرید ولی زمان را نه ، می توان مقام خرید ولی احترام را نه ف می توان کتاب خرید ولی دانش را نه ، دارو خرید ولی سلامتی را نه ، خانه خرید ولی زندگی را نه ، وبالاخره می توان قلب خرید ولی عشق را نه...
آموخته ام.... که تنها کسی که مرا شاد می کند کسی است که به من می گوید ، تو مرا شاد کردی.........
آموخته ام.... که مهربان بودن بسیار مهمتر از دوست بودن است .....
آموخته ام.... که هرگز نباید به هدیه ای از طرف کودکی نه گفت.....
آموخته ام....که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستیم "دعا" کنم....
آموخته ام.... که مهم نیست زندگی تا چه حد از شما انتظار جدی بودن را دارد ، اما همه ما احتیاج به دوستی داریم که وی دور از جدی بودن باشیم ....
آموخته ام.... که گاهی تمام چیزهایی که یک نفر می خواهد فقط دستی است برای گرفتن دست او ، و قلبی است برای فهمیدن وی
آموخته ام.... که راه رفتن کنار پدرم در یک شب تابستانی در کودکی ، شگفت انگیزترین چیز در بزرگسالی است ...
آموخته ام.... که زندگی مثل یک دستمال لوله ای است که هر چه به انتهایش نزدیکتر می شویم سریعتر حرکت می کند....
آموخته ام.... که پول شخصیت نمی خرد....
آموخته ام.... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگی را تماشایی می کند ....
آموخته ام.... که چشم پوشی از حقایق آنها را تغییر نمی دهد .....
آموخته ام.... که این عشق است که زخمها را شفا می دهد نه زمان
آموخته ام.... که وقتی با کسی روبرو می شویم انتظار لبخندی جدی از سوی ما را دارد .....
آموخته ام.... که هیچ کس از نظر ما کامل نیست تا زمانی که عاشق بشویم ...
آموخته ام.... که زندگی دشوار است اما من از او سخت ترم ...
آموخته ام.... که فرصت ها هیچگاه از بین نمی رود بلکه شخص دیگری فرصت های از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد...
آموخته ام.... که آرزویم این است که قبل از مرگ پدرم یکبار به او بیشتر بگویم دوست دارم ....
آموخته ام.... که لبخند ارزان ترین راهی است که می شود با آن نگاه را وسعت داد ...

چارلی چاپلین

راهب و روسپی

2010-05-08T01:16:00.000-07:00

راهبي در نزديکي معبد زندگي مي کرد . در خانه روبرويش , يک روسپي اقامت داشت ! راهب که مي ديد مردان زيادي به آن خانه رفت و آمد دارند , تصميم گرفت با او صحبت کند . زن را سرزنش کرد : تو بسيار گناهکاري . روز وشب به خدا بي احترامي مي کني. چرا دست از اين کار نمي کشي ؟ چرا کمي به زندگي بعد از مرگت فکر نمي کني…؟! زن به شدت از گفته هاي راهب شرمنده شد و از صميم قلب به درگاه خدا دعا کرد و بخشش خواست و همچنين از خدا خواست که راه تازه اي براي امرار معاش به او نشان بدهد.اما راه ديگري براي امرار معاش پيدا نكرد بعد از يک هفته گرسنگي , دوباره به روسپي گري پرداخت .اما هر بار که خود را به بيگانه اي تسليم مي کرد از درگاه خدا آمرزش مي خواست ... راهب که از بي تفاوتي زن نسبت به اندرز او خشمگين شده بود فکر کرد : از حالا تا روز مرگ اين گناهکار , مي شمرم که چند مرد وارد آن خانه شده اند !!! و از آن روز کار ديگري نکرد جز اين که زندگي آن روسپي را زير نظر بگيرد , هر مردي که وارد خانه مي شد , راهب ريگي بر ريگ هاي ديگر مي گذاشت .مدتي گذشت... راهب دوباره روسپي را صدا زد و گفت : اين کوه سنگ را مي بيني ؟ هر کدام از اين سنگها نماينده يکي از گناهان کبيره اي است که انجام داده اي , آن هم بعد از هشدار من . دوباره مي گويم : مراقب اعمالت باش ! زن به لرزه افتاد , فهميد گناهانش چقدر انباشته شده است . به خانه برگشت , اشک پشيماني ريخت و دعا کرد : پروردگارا, کي رحمت تو مرا از اين زندگي مشقت بار آزاد مي کند ؟ خداوند دعايش را پذيرفت. همان روز , فرشته ي مرگ ظاهر شد و جان او را گرفت . فرشته به دستور خدا , از خيابان عبور کرد و جان راهب را هم گرفت و با خود برد… روح روسپي , بي درنگ به بهشت رفت . اما شياطين , روح راهب را به دوزخ بردند ! در راه , راهب ديد که بر روسپي چه گذشته و شِکوه کرد : خدايا, اين عدالت توست ؟ من که تمام زندگي ام را در فقر و اخلاص گذرانده ام , به دوزخ مي روم و آن روسپي که فقط گناه کرده , به بهشت مي رود ؟ ! يکي از فرشته ها پاسخ داد : تصميمات خداوند همواره عادلانه است. تو فکر مي کردي که عشق خدا فقط يعني فضولي در رفتار ديگران . هنگامي که تو قلبت را سرشار از گناه فضولي مي کردي , اين زن روز وشب دعا مي کرد . روح او , پس از گريستن , چنان سبک مي شد که توانستيم او را تا بهشت بالا ببريم. اما آن ريگ ها چنان روح تو را سنگين کرده بودند که نتوانستيم تو را بالا ببريم

از کتاب : " پدران . فرزندان . نوه ها " اثر : پائولو کوئيلو

من دیگه رفتم

2010-04-20T03:35:00.000-07:00

سلام خونه تنهایی هام الان مدتی بود بهت سر نزده بودم .... همیشه اینجا تاریکه آخه می خواستم از تاریکی فرار کنم ... می خواستم به زور خودم رو تو روشنایی جا بدم .... ولی افسوس ، کدام روشنی ... سر در وبلاگ رو که باز کردم نوشته بود" به خانه تنهایی من سری بزنید که در اینجا تاریکی حکمفرما است" نمی دونستم به این جمله بخندم یا گریه کنم .... از وقتی که یادمه من یک دختر تنها بودم ... دوستی نداشتم ... هم صحبتی نداشتم ... هم دمی نداشتم .... الان هم باید منتظر میانسالی زندگی ام باشم ... بازم تنهام .... چرا همیشه تنها بودم ؟!!! نمی دونم.... چرا روزهای عمر و جونیم داره تو تنهایی سپری شد؟!!! بازم نمی دونم .... اصلا نمی دونم برای چی اومدم تو این دنیا ....من که کار مفیدی انجام ندادم .... خدایا دوست نداشتم فقط سیاهی لشکر دنیات باشم .... دوست داشتم سهمی تو درست کردن دنیا داشته باشم ..... سهمی در عاشق کردن مردم ... سهمی در کمک به مردم .... اما جبر روزگار نذاشت ... دیگه خسته ام نمی خوام تلاش کنم .... بهم نخندی خدا جون می خوام بیام پیش خودت ... بزار بیام ........ راستش رو بخوای دیگه خودم رو گم کردم ... شدم یک مرده متحرک ... دیگه زندگی نمی کنم فقط نفس می کشم ، فقط می خوابم ، فقط می خورم که نمیرم ... راستی چرا از مرگ می ترسم ... مرگ بهترین مسکن آدمهای تنهاست .... خدا جون می خوام زود بیام پیش خودت از این دنیا بدم می یاد .....از این که به همه عشق دادم و کاسه عشقم رو خالی بهم برگردوندن ... حتی لبخند هم نزدند ... حتی امید هم ندادند.... الان می خوام خودم رو گم کنم .... می خوام هیچکی پیدام نکنه .... می خوام گم بشم ... آره گمم کن خدا جون .... گمم کن ...

جعبه عبادت

2010-03-14T00:13:00.000-08:00

دیروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان بساطش را پهن كرده بود؛
فریب می‌فروخت.
مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هیاهو می‌كردند و هول می‌زدند و بیشتر می‌خواستند. توی بساطش همه چیز بود: غرور، حرص،‌دروغ و جنایت ،‌ جاه‌طلبی و ...
هر كس چیزی می‌خرید و در ازایش چیزی می‌داد.
بعضی‌ها تكه‌ای از قلبشان را می‌دادند و بعضی‌ پاره‌ای از روحشان را.
بعضی‌ها ایمانشان را می‌دادند و بعضی آزادگیشان را. شیطان می‌خندید و دهانش بوی گند جهنم می‌داد. حالم را به هم می‌زد.
دلم می‌خواست همه نفرتم را توی صورتش تف كنم. انگار ذهنم را خواند. موذیانه خندید و گفت: من كاری با كسی ندارم،
‌فقط گوشه‌ای بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا می‌كنم.
نه قیل و قال می‌كنم و نه كسی را مجبور می‌كنم چیزی از من بخرد. می‌بینی!
آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند. جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزدیك‌تر آورد و گفت‌:
البته تو با اینها فرق می‌كنی.
تو زیركی و مومن. زیركی و ایمان، آدم را نجات می‌دهد.
اینها ساده‌اند و گرسنه. به جای هر چیزی فریب می‌خورند.از شیطان بدم می‌آمد. حرف‌هایش اما شیرین بود. گذاشتم كه حرف بزند و
او هی گفت و گفت و گفت.ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا این كه چشمم به جعبه‌ی عبادت افتاد
كه لا به لای چیز‌های دیگر بود
دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم. با خودم گفتم: بگذار یك بار هم شده كسی، چیزی از شیطان بدزدد.
بگذار یك بار هم او فریب بخورد. به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم.
توی آن اما جز غرور چیزی نبود.
جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت.
فریب خورده بودم، فریب. دستم را روی قلبم گذاشتم،‌نبود!
فهمیدم كه آن را كنار بساط شیطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دویدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم.
می‌خواستم یقه نامردش را بگیرم.
عبادت دروغی‌اش را توی سرش بكوبم و قلبم را پس بگیرم.
به میدان رسیدم، شیطان اما نبود. آن وقت نشستم و های های گریه كردم. اشك‌هایم كه تمام شد،‌
بلند شدم تا بی‌دلی‌ام را با خود ببرم كه صدایی شنیدم،
صدای قلبم را
همان‌جا بی‌اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم.
به شكرانه ی قلبی كه پیدا شده بود

گفتگوی تلفنی کودک با خدای خود

2010-03-07T03:30:00.000-08:00

الو ... الو... سلام

کسی اونجا نیست ؟؟؟؟؟مگه اونجا خونه ی خدا نیست؟پس چرا کسی جواب نمیده؟

یهو یه صدای مهربون! مثل اینکه صدای یه فرشتس ، بله با کی کار داری کوچولو؟

خدا هست؟ باهاش قرار داشتم... قول داده امشب جوابمو بده.

بگو من میشنوم .

کودک متعجب پرسید: مگه تو خدایی ؟ من با خدا کار دارم ...

هر چی میخوای به من بگو قول میدم به خدا بگم .

صدای بغض آلودش آهسته گفت یعنی خدام منو دوست نداره؟؟

فرشته ساکت بود ، بعد از مکثی نه چندان طولانی : نه خدا خیلی دوستت داره مگه کسی میتونه تو رو دوست نداشته باشه؟؟

بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست وبر روی گونه اش غلطید وباهمان بغض گفت :اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه گریه میکنما...

بعد از چند لحظه هیاهوی سکوت ؛بگو زیبا بگو، هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگینی میکند بگو..

دیگر بغض امانش را بریده بود بلند بلند گریه کرد وگفت:خدا جون خدای مهربون، خدای قشنگم میخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا...

چرا؟این مخالف تقدیره چرا دوست نداری بزرگ بشی؟

آخه خدا من خیلی تو رو دوست دارم قد مامانم ، ده تا دوستت دارم .اگه بزرگ شم نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم ؟ نکنه یادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟ مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن.مثل بقیه که بزرگن و فکر میکنن من الکی میگم با تو دوستم مگه ما باهم دوست نیستیم؟ پس چرا کسی حرفمو باور نمیکنه؟ خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟ مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد..

.خدا پس از تمام شدن گریه های کودک:آدم ، محبوب ترین مخلوق من ... چه زود خاطراتش رو به ازای بزرگ شدن فراموش میکنه... کاش همه مثل تو به جای خواسته های عجیب من رو از خودم طلب میکردند تا تمام دنیا در دستشان جا میگرفت کاش همه مثل تو مرا برای خودم ونه برای خودخواهی شان میخواستند . دنیا برای تو کوچک است ...بیا تا برای همیشه کوچک بمانی وهرگز بزرگ نشوی ...

کودک کنار گوشی تلفن، درحالی که لبخند برلب داشت در آغوش خدا به خواب فرو رفت.

سالها می گذرد و من هنوز تنهایم

2010-02-14T01:52:00.000-08:00

عاشق هرکس شدم او شد نصیب دیگری

دل به هرکس دادم او هم زد به قلبم خنجری

من سخاوت دیده ام دل را به هرکس می دهم

شرم دارم پس بگیرم آنچه را بخشیده ام

*****************

بازم روز عشاق شد و من در این خانه سنگی تنهایم ... چه سالهایی به دنبال عشق گشتم افسوس ازاینکه عشق جز خیالی بیش نبود ....چند سال است خدایا ... چند سال است که تنهایم ... چند سال دیگر تنهایم ... چند سال دیگر به انتهای عمرم مانده است خدایا .... همه رو باید تنها باشم....

**********

روزها می گذرد و من هنوز خفته ام ....قلبها ترمیم می شوند و من هنوز قلبم شکسته است ....لب ها می خندند و من هنوز لبانم بسته است ...چشم ها انتظار را وداع می گویند و من هنوز چشم هایم منتظر است ....دیدگان اشک نمیریزند و من هنوز دیدگانم جاری است ....

زندگی را نخواهیم فهمید اگر....

2009-12-12T01:59:00.000-08:00

زندگی را نخواهیم فهمید اگر از همه گل‌های سرخ دنیا متنفر باشیم فقط چون در کودکی وقتی خواستیم گل‌سرخی را بچینیم خاری در دستمان فرو رفته است؟

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دیگر آرزو کردن و رویا دیدن را از یاد ببریم و جرات زندگی بهتر داشتن را لب تاقچه به فراموشی بسپاریم فقط به این خاطر که در گذشته یک یا چند تا از آرزوهایمان اجابت نشدند.

زندگی را نخواهیم فهمید اگرعزیزی را برای همیشه ترک کنیم فقط به این خاطر که در یک لحظه خطایی از او سر زد و حرکت اشتباهی انجام داد.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دیگر درس و مشق را رها کنیم و به سراغ کتاب نرویم فقط چون در یک آزمون نمره خوبی به دست نیاوردیم و نتوانستیم یک سال قبول شویم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دست از تلاش و کوشش برداریم فقط به این دلیل که یک بار در زندگی سماجت و پیگیری ما بی‌نتیجه ماند.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه دست‌هایی را که برای دوستی به سمت ما دراز می‌شوند، پس بزنیم فقط به این دلیل که یک روز، یک دوست غافل به ما خیانت کرد و از اعتماد ما سوءاستفاده کرد.

زندگی را هرگز نخواهیم فهمید اگر فقط چون یکبار در عشق شکست خوردیم دیگر جرات عاشق شدن را از دست بدهیم و از دل‌بستن بهراسیم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه شانس‌ها و فرصت‌های طلایی همین الان را نادیده بگیریم فقط به این خاطر که در یک یا چند تا از فرصت‌ها موفق نبوده‌ایم.

فراموش نکنیم که بسیاری اوقات در زندگی وقتی به در بسته‌ای می‌رسیم و یک‌صد کلید در دستمان است، هرگز نباید انتظار داشته باشیم که کلید در بسته همان کلید اول باشد. شاید مجبور باشیم صبر کنیم و همه صد کلید را امتحان کنیم تا یکی از آنها در را باز کند. گاهی اوقات کلید صدم کلیدی است که در را باز می‌کند و شرط رسیدن به این کلید امتحان کردن نود‌ و نه کلید دیگر است. یادمان باشد که زندگی را هرگز نخواهیم فهمید اگر کلید صدم را امتحان نکنیم فقط به این خاطر که نود و نه کلید قبلی جواب ندادند. از روی همین زمین خوردن‌ها و دوباره بلندشدن‌هاست که معنای زندگی فهمیده می‌شود و ما با توانایی‌ها و قدرت‌های درون خود بیشتر آشنا می‌شویم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر از ترس زمین خوردن هرگز قدم در جاده نگذاریم.

گنجشک با خدا قهر بود

2009-12-08T23:27:00.000-08:00

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:

می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که

دردهایش را در خود نگاه میدارد…

و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند،

گنجشک هیچ نگفت و…

خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.

گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام.

تو همان را هم از من گرفتی.

این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفته بود؟

و سنگینی بغضی راه کلامش بست…

سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت: ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو

از کمین مار پر گشودی.

گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.

خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به

دشمنی ام برخاستی!

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود.

ناگاه چیزی درونش فرو ریخت , های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد...

جائی در پشت ذهنت به خاطر بسپار ، که اثر انگشت خداوند بر همه چیز هست ...

عشق صدای فاصله ها است و عاشق همیشه تنها است

2009-11-07T02:11:00.000-08:00

یکی بود یکی نبود

یه دختری بود که در به در دنبال کسی می گشت که بهش قلبش رو هدیه بده ، آخه این دختره قصه ما عاشق عاشق شدن بود ... عاشق محبت بود ، دوست داشت یک زندگی درست کنه که توش از غم و غصه خبری نباشه تو اون زندگی فقط عشق ، از خودگذشتی ، محبت ، وفاداری باشه ..... سالیان سال گذشت دخترک همچنان با همان آروز شب رو روز می کرد روز رو شب و نمی گذاشت هیچ نفرت ، کینه ، حسد یا طمع وارد قلبش بشه می خواست قلبش همچنان با عشق بزنه .... هر سنگی که جلوی پاش می اومد می گفت خدا بزرگه و محکم پرتش می کرد یه جای دیگه .... تنها پناهش خدا بود ....

تا یک روزی رهگذری از کنار دختره رد شد ... دختره اول فکر کرد که خوب یک رهگذر که اومده که رد بشه ... اما دیدش نه اون خودش خود خودش .... هم دم رویاهای دختره .... رهگذره رهگذر بود اومده بود که زود هم بگذره .... اما دختره همیشه به فکرش بود ....هر جا می رفت دل دختره هم باهاش می رفت ... رهگذره غصه می خورد دختره هم غصه می خورد .... رهگذره مریض می شد دختره هم مریض می شد ....

رهگذره یه جایی دید دختره امیدوار و خوشحال همه جا باهاش میاد .... داد زد آهای کجا می یای من یک رهگذرم چرا می یای .... دخترک خوشحال رفت جلو گفت .... رهگذر تو همدم منی ..... تو آرزوی سالیان سال منی .... من یک عمر که منتظرتم .... می خوام باهات خونه با عشق بسازم ... تو شریک رویاهای منی ....رهگذر خندید و گفت من شریک کسی که دوستش ندارم نمی شم ... دختره ناامید نشد یک عمر بود که شب و روز منتظر عشقش بود .... شروع کرد به محبت کردن .... هر قدم که رهگذره بر می داشت دختره جلو تر می رفت که خاشاک رو از زیر پای عشقش کنار بزنه ..... تا اینکه رهگذر کنار یک نیمکت نشست و خیره شد به راه دور ... دخترک کمی اونور تر نشست خیره شد به چشم عشق رویاهاش....رهگذر به نظر ناراحت بودش انگار تو دلش یه غم بودش .. دخترک تحمل ناراحتی عشقش رو نداشت .... رفت جلو دست کشید رو صورت عشقش گفت ، محبوب من همه غمهات رو بذار رو دوش بگذار غصه هات رو من بخورم تو شاد باش آخه تو شریک رویاهامی ناراحت هیچی نباش من بهت گنجینه محبتم رو می دم .....

رهگذر حواسش یه جا دیگه بود .... دختر با خودش گفت یه جوری باید به رهگذره حالی کنه که عاشقش می خواد باهاش بازی کنه شادی کنه ... می خواد باهاش یه خونه بسازه پر از عشق ... آهان باید یه چیزی بهش بده .... اما دختره چیزی نداشت که به عشقش بده که تا با هم شریک بشن شادی کنن..... یهو یادش اومد که دختره یک قلب داره یک قلبی که توش پر از عشقه پر از محبت گفت به کی این قلب رو بدم که لایق تر از عشقم باشه .... دست کرد تو سینه اش قلبش رو در آورد رو کرد به محبوبش ... گفت محبوب من ، عزیز من ، این قلب من می خوام بدمش به تو ... رهگذر برگشت بی تفاوت گفت که چی بشه .....

هیچی فقط محبوب من این قلب همه سرمایه من دار و ندار منه می خوام برا شریکم باشه .... روش رو کرد اونور و گفت برش دار از اینجا ببر چیزی که تو دنیا زیاده قلبه ... دختره تندی گفت اما این فرق داره ببینش همش عشق توش هیچی جز عشق پیدا نمی کنی بگیر تو دستت ببین چی محکم می زنه... رهگذر بی تفاوت قلب رو گرفت و گذاشت کنارش رو نیمکت ....

بعد بی حوصله گفت گرفتم برو دیگه تنهام بگذار... دخترک خوشحال و شاد بلند شد رفت دور تر نشست تا عشق رویاهاش محبت توی قلب رو ببینه برگرده و دخترک و نگاه کنه ...

شبها و روزها گذشت قلب کنار رهگذر بود اما هیچ وقت حتی نگاهی هم بهش نکرد ... هنوز چشمهای رهگذر دنبال یه چیزی می گشت ... قلب دخترک کم کم از قدرت تپش کم می شد ... اما دخترک خیال ناامید شدن نداشت ... با خودش می گفت بعد از سالها فرشته رویاهام رو پیدا شده حتما باید صبر کنم

یه روزی ازهمین روزها آسمون دلش گرفته بود ...می خواست بباره .... دخترک همچنان داشت تو خیالش با محبوبش حرف می زد و درد و دل می کرد تو رویاهاش واسه محبوبش غذا می پخت ، شمع کنار سفرشون می گذاشت ... یهو دید یک نفر از دور رسید رهگذر با دیدنش از جا پرید ... هر کدوم از دیدن یکی دیگه خوشحال شدن ... عزمشون و جزم کردن دست تو دست همدیگه راهی شدن ... دختره قصه ما عشقش و دید که داره با رقیبش نجوا می کرد ... هر دوشون اومدن از کنار دختره تند رد شدن ... دخترک همونجا نشست حرفی نزدچیزی نگفت بغض آسمون هم ترکید و شروع به بارش کرد دخترک اومد بلند شه به راهش ادامه بده اما دید دیگه قلبی نداره چه جوری شروع کنه؟!! به نیمکت خالی رهگذر نگاهی کرد دید قلبش شکسته و ریخته زمین تندرفت که خورده های قلبش رو از رو زمین جمع کنه شاید بتونه با تنها سرمایه اش کاری کنه که یهو بادی اومد و همه خورده خورده قلب رو با خودش برد ...

دخترک قصه ما خیلی خسته بود دلش می خواست همونجا رو نیمکت بخوابه دیگه نه قلب داشت و نه رمقی که دوباره شروع کنه ... سرش رو نیمکت گذاشت و دراز کشید جایی که یک روزی عشق رویاهاش اونجا می نشست تو ذهنش این مدت رو مرور می کرد ناخودآگاه لبخند تلخی به دیوانگی و خوش خیالی خودش زد.... آروم گفت اسم این زندگی تو این زندگی جایی برای من نیست .. به آسمون ابری که داشت بارون می اومد نگاه کرد و به خدا گفت خدا جون داری برا تنهاییم گریه می کنی... تودیگه گریه نکن تو همدم تنهاییامی تو دیگه عصه نخور..می خوام بیام پیش خودت آخه دیگه قلب ندارم ... زندگی بدون قلب هم می دونی چقدر سخته ...می گذاری بیام پیش خودت ؟!! تو همین لحظه دختر یکی رو دید که داره از راه دور دخترک رو به اسم صدا می کنه صورت شخص برای دخترک تار بو آخه خیلی دور واستاده بود اماصدا خیلی آشنا می آومد. انگار سالهاست که اون صدا رو می شنوه ....

دخترک خیلی خسته بود چشمهاش رو بست که کمی خستگی از چشمهاش بره دوباره به طرف صدا نگاه کنه می خواست بدونه کیه که داره اسمش رو صدا می کنه ... اماپلک هاش دیگه قدرت باز شدن نداشت دلش می خواست بخوابه دلش یک خواب عمیق می خواست احساس خستگی داشت....آروم این شعر رو زیر لب برای عشق خیالش زمزمه کرد

شبیه باد پاییزی پس از تو قسمت بادم

خداحافظ ولی هرگز! نخواهی رفت از یادم

لبخندی بر لب زد انگار یاد خاطره ای افتاد بعد از اون چشمهای دخترقصه ما با لبخند روی لبش برای همیشه بسته شد.

چند روز از مرگ دخترقصه ما گذشته بود برگ های پاییزی رو بدنش رو پوشونده بودن یه دیوونه خسته و گرسنه که از اونجا داشت رد می شد می خواست بشینه و نونی رو که یه عابر جلو پاش انداخته بود برای شامش بخوره ...اومد رو نیمکت بشینه برگ ها رو کنار زد دید دخترک آروم خوابیده اولش فکر کرد که دختره هم مثل خودش یک دیوونه بی سر و پاست ( آخه آدمهای عاشق طلا این اسم رو دیوونه گذاشته بودن) با لحنی که همیشه بچه ها رو می ترسوند که دورش جمع نشن گفت: آهای خانم پاشو اینجا که جای خواب نیست .... پاشو فردا زمستون می شه برو واسه خودت یه سرپناه پیدا کن اینجا بمونی میمیری ها .... آهای خانوم آهای خانوم ...اما دختره جوابی بهش نداد ... دیوونه به صورتش زل زد و دید دختره قصه ما چند روزه که خوابیده .... شروع کرد به خندیدن پایین نیمکت نشست وگفت چی شده لابد تو هم از دست اون آدمهای عاشق طلا خسته شدی تو هم از صدای ماشین و دود خسته شدی اومدی اینجا که بخوابی اما دیگه خدا نذاشت بیای پایین ... خوش به حالت که خدا دعات رو شنید من سالیان سال که منتظرم بخوابم اما هنوز در حسرت یک خواب عمیقم.

بگو ببینم خانوم کوچولو چی شد که خوابیدی بچه ها کتکت زدن؟!!! به تو هم می گن دیوونه بی سرو پا ؟!!!.مردم از دستت فرار می کنن!!! تو هم دوستی نداری؟!! آهان نکنه قلب تو رو هم بردن و دیگه پس نیاوردن؟!!! دخترک هیچی نگفت ... دیوونه خنده تلخیکرد و با خودش گفت این طفلک خوابیده چه جوری می خواد بگه چی شده اما ناراحت نباش دنیا همینه دیگه واسه ما دیوونه ها جا نداره ... خوب می خواستی عاقل باشی مثل ادمهای عاشق طلا دنبال طلا و دروغ بودی ... تند تند قلب می شکوندی .... اون موقع همه دوست داشتن یه عالمه هم دوست داشتی ... این عاقبت دیوونگی ... حالا که خوابیدی بخواب آروم دیگه نخواه به این دنیا سنگی برگردی ...

خیره شد به صورت دخترک .... یه غمی اومده بود تو دل دیوونه ...صورت دختر از بارون خیس شده بود ... پلکهای بلندش ر به هم چسبیده بود رو موهاش هم یک عالمه گل و لای بارون چسبیده بود.

دیوونه شروع کرد به برداشتن شاخه های درخت ازلای موهای فرشته کوچولوش بعد از اون بلند شد و رو نیمکت نشست سر دخترک رو روی پاهاش گذاشت شروع کرد به نوازش موهاش درست مثل یه بچه 3 ساله که با عروسکش بازی می کنه .. دست کرد تو جیب کت پاره پاره اش از ته جیبش یک شونه کهنه کوچیک درآودر و باهاش موهای عروسکش رو آروم آروم شونه کرد وقتی داشت موهای دخترک رو شونه می کرد به عروسکش گفت: فرشته کوچولو اینجا بمونی فردا زمستون می شه یخ می زنی ... سگ ها می یان واق واق می کنن می ترسی ها ... ای کاش می گفتی کجا می خوای بخوابی برات یه خونه می ساختم که برای همیشه اونجا بخوابی ... دیوونه دیدش برگی از روی دخترک زمین افتاد درست زیر نیمکت .... دیوونه خندیدش و گفت خانوم کوچولومی خوای اینجا خونت بشه؟!! اینجا رو دوست داری؟!!از اینجا خاطره داری ؟!! ببینم کوچولو گنجت رو اینجا قایم کردی؟!! دیوونه با خنده و مهربونی گفت باشه فرشته کوچولو همینجا خونه ات رو درست می کنم .

دیوونه نشست رو زمین شروع کرد با دستاش زیر پای نیمکت رو کندن ... زمین رو کند و کند تا یک چاله درست کرد... بعد دخترقصه ما رو آروم بلند کرد داخل چاله گذاشت ... از بالای چاله دوباره به صورت دخترک تو خونه ابدی اش نگاهی کرد ... با خودش گفت چقدر این صورت برام آشناست ....خندید و گفت خوب معلومه که آشناست آخه دیوونه ها همدیگه رو خوب می شناسن واسه همینه که آدمای عاشق طلا می گن "دیوونه اگه دیوونه ببینه خوشش می آید"...نشست و آروم چاله رو پر کرد از خاک دیگه صورت دخترک پر ازخاک بود با دستاش روی قبر دوست جدیدش رو صاف کرد ....

دیوونه آروم گفت فرشته کوچولو اینجا دیگه از زمستون سرد درامانی.. دیگه سگا اذیتت نمی کنن ... بچه ها بهت سنگ نمی زنن .. آدما ازت فرار نمی کنن... چون حالا تو یک خونه داری پس تو خونه ات آروم بخواب ... دیوونه نشت کنار قبر دخترک خیره شد به خاک خیس یک تیکه چوپ از رو زمین برداشت و روی قبر دخترک نوشت آهای مردم عاشق طلا اینجا یک فرشته خوابیده آروم پا بذارین اگه فرشته ام اذیت بشه می یام شب تو خوابتون و می ترسونمتون ....

بعد از اون هر روز دیوونه می اومد کنار قبر دخترک قصه ما ،شروع می کرد باهاش حرف زدن از اتفاقای دنیای آهنی با دوستش حرف می زد ... براش غذاهایی که از آشغالها جمع کرده بود رومی آورد ... مردم و از اون قسمت فراری می داد ... نمی گذاشت کسی نزدیک نیمکت بشه ...دیگه اون دیوونه بی سر و پا تنها نبود یک دوستی داشت که باهاش درد و دل کنه ... دعوا کنه .... آشتی کنه .... شادی کنه ... بازی کنه ...

تقدیم به کسی که دستهای گرمش دستهای سردم و رها کرد و رفت با دلدار دیگر عهد بست

2009-11-04T23:21:00.000-08:00

نیمه شب آواره و بی حس و حال

در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال

دل به یاد آورد ایام وصال

از آشنایی یک دو سالی می گذشت

یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به یاد آورد اول بار را

خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را

آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او

همنشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خواب گاه خستگی

این چنین آغاز شد دل بستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم از دنیا بی خبر

دم به دم این عشق میشد بیشتر

آمد و در خلوتم دم ساز شد

گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا برجاست دل

گر گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو زورقمان شوی دریاست دل

بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو ویران شده

در پی عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان

من تو را بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان

چون تویی مخمور خمارم بدان

با تو شادی میشود غم های من

با تو زیبا میشود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده

عالم از زیبایی ات مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود

همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره ی آفاق بود

در نجابت در نکویی طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت

طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود

در غمش مجنون و عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود

سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست

این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رست

رفت و با دلدار دیگر عهد بست

بخت بد وین وصل او قسمت نشد

این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست

با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم هم دم شدم

باده نوش غصه ی او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم

ذره ذره آب گشتم ، کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر

بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یک بار از من بشنو پند

بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

عشق دیرین گسسته تارو پود

گر چه آب رفته باز آید به رود

ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است

باش با او، یاد تو،ما را بس است

من ایستاده ام تا بسوزم تمام

2009-11-01T22:09:00.000-08:00

یادمان باشد از امروز ، خطايي نکنيم

گر که در خويش شکستيم ، صدايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

گر شکستيم ، زغفلت من و مايي نکنيم

يادمان باشد اگر شاخه گلي راچيديم

وقت پرپر شدنش ، ساز و نوايي نکنيم

يادمان باشد اگر حال خوشي دست بداد

جز براي فرج يار دعايي نکنيم

****************

دیشب یک شعر از سعدی خوندم خیلی جالبه همه جا از عشق پروانه می گن .... همه جا می گن پروانه اینقدر عاشق شمعه که دورش می چرخه تا بمیره .... هیچکی به شمع توجه نمی کنه ..... اما انگار سعدی خوب به شمع توجه کرد شعر زیر مناقشه بین شمع و پروانه پیرامون ادعای عشق است ....

شبی یاد دارم که چشمم نخفت
شنیدم که پروانه با شمع گفت
که من عاشقم گر بسوزم رواست
تو را گریه و سوز باری چراست؟
بگفت ای هوادار مسکین من
برفت انگبین یار شیرین من
چو شیرینی از من بدر می‌رود
چو فرهادم آتش به سر می‌رود
همی گفت و هر لحظه سیلاب درد
فرو می‌دویدش به رخسار زرد
که ای مدعی عشق کار تو نیست
که نه صبر داری نه یارای ایست
تو بریزی از پیش یک شعله خام
من استاده‌ام تا بسوزم تمام
تو را آتش عشق اگر پر بسوخت
مرا بین که از پای تا سر بسوخت
همه شب در این گفت و گو بود شمع
به دیدار او وقت اصحاب، جمع
نرفته ز شب همچنان بهره‌ای
که ناگه بکشتش پری چهره‌ای
همی گفت و می‌رفت دودش به سر
همین بود پایان عشق، ای پسر
ره این است اگر خواهی آموختن
به کشتن فرج یابی از سوختن
مکن گریه بر گور مقتول دوست
قل الحمدلله که مقبول اوست
اگر عاشقی سر مشوی از مرض
چو سعدی فرو شوی دست از غرض
فدائی ندارد ز مقصود چنگ
وگر بر سرش تیر بارند و سنگ
به دریا مرو گفتمت زینهار
وگر می‌روی تن به طوفان سپار

من با جهان، شادمانه وداع می‌کنم، با من عزادارانه وداع مکن!

2009-10-28T22:41:00.000-07:00

چهلمین نامه زنده یاد نادر ابراهیمی به همسرش که حکم وصیت نامه او را نیز دارد . بسیاردلنشین و زیبا است . چقدر سطح تفکرات این نویسنده ، نگاهش به زندگی ، به همسر به خانواده زیبا و دلنشین است ..... نزدیک به 10 بار چهلمین نامه را خواندم .کاش همه ی آدم ها موقع مرگ این چنین رضایتی از زندگیشون داشتند . کاش همه ی زندگی های مشترک مثله زندگی این دو نفر بود. کاش همه زن ها و مردها به زندگی از نگاه این انسان نگاه می کردند . کاش مادیات اینقدر در زندگی پررنگ نمی شد که جایی برای عشق نباشد .... کاش شعر زیر هیچ وقت سروده نمی شد:

هر که خوبی کرد زجرش میدهند .....هر که زشتی کرد اجرش میدهند ....باستان کاران تبانی کرده اند.... عشق را هم باستانی کرده اند .....هرچه انسانها طلایی تر شدند .....عشق ها هم مومیایی تر شدند.... اندک اندک عشق بازان کم شدند.... نسلی از بیگانگان آدم شدند

یاد این نویسنده که جزو عشق بازان بود گرامی !

بانوی من!

یک روز عاقبت قبلت را خواهم شکست – یک روز عاقبت.

نه با سفری یک روزه

نه با سفری بلند

بل با آخرین سفر

یک روز عاقبت قلبت را خواهم شکست – یک روز عاقبت.

نه با کلامی کم‌توشه از مهربانی

نه با سخنی سخت‌ توبیخ‌کننده

بل با آخرین کلام.

یک روز عاقبت قلبت را خواهم شکست – یک روز عاقبت.

تو باید بدانی عزیز من

باید بدانی که دیر یا زود – اما، دیگر نه چندان دیر- قلبت را خواهم شکست؛ و کاری جز این هم نمی‌توان کرد. اما اینک، علیرغم این شکستن محتوم ِ قریب الوقوع – که می‌دانم همچون درهم شکستن ِ چلچراغی بسیار ظریف و عظیم، فرو ریخته از سقفی بسیار رفیع خواهد بود – آنچه از تو می‌خواهم – و بسیاری از یاران، از یارانشان خواسته‌اند – این است که دل بر مُرده‌ام نسوزانی، اشک بر گورم نریزی، و خود را یکسره به اندوهی گران و ویرانگر وانسپاری...

این است تمام آنچه که آمرانه، همسرانه، رفیقانه و ملتمسانه از تو می‌خواهم؛ تو که در سفری چنین پر مخاطره خالق جمیع خاطره‌هایم بوده‌ای.

می‌دانی که من و تو همانقدر که با این خواهش بزرگ آشنا هستیم، پاسخ‌هایی را که به این خواسته داده می‌شود نیز می‌شناسیم.

و من علیرغم منطقی بودن همه‌ی پاسخ‌ها، علیرغم جمیع مشاهدات و تجربه‌ها، بر سر این خواسته همچنان پای می‌فشارم، و می‌خواهم به من اطمینان بدهی که در یک لحظه‌ی عظیم و بانیامدنی، فراسوی همه‌ی منطق‌های مستعمل قرار خواهی گرفت – با تجربه‌یی نو؛ و تابع پرشور چیزی خواهی شد که حتی می‌تواند قوی‌ترین منطق‌ها را به آسانی خُرد کند و درهم بکوبد.

عزیز من!

بگذار آسوده‌خاطر و بی‌دغدغه بمیرم. بگذار تجسمی از آن روز داشته باشم که دلم را به تابستان بیاورد. بگذار شادمانه بمیرم. و شادمانه مُردن ممکن نیست مگر آنکه یقین بدانم تو می‌دانی که بر این مُرده حتی قطره‌یی نباید گریست. در این یادداشت‌هایی که برایت گذاشته‌ام و می‌توانی آن‌ها را چیزی همچون یک وصیت‌نامه‌ی بازیگوشانه تلقی کنی، به کرات گفته‌ام که از نظر شخصی و فردی، هر روز که بروم،‌ بی‌آرزو رفته‌ام؛ چرا که سال‌هاست به همه‌ی خرده‌آرزوهای شخصی و فردی‌ام دست یافته‌ام. مطلقاً بی‌توقع‌ام، ابداً تشنه نیستم، و چشم‌هایم به دنبال هیچ‌، هیچ، هیچ‌چیز نیست؛ اما از نظر سیاسی، اجتماعی و ملی، طبیعی‌ست که در آرزوی ژرف روزگار بسیار بهتری برای ملتم و ملت‌های سراسر جهان باشم، و این نیز آرزو یا آرمانی نیست که در جایی به انتهایی برسد. یک ملت همیشه می‌تواند خوشبخت‌تر از آنچه هست باشد؛ اما برای فرد، خوشبختی، حد و حسابی دارد، بدیهی است که دلیل مسأله این است که انسان، در تفردش، در واحد محدود و کوچکی از زمان زیست می‌کند و آرزوهای فردی‌اش در محدوده‌ی همین زمان شکل می‌گیرد، حال آنکه ملت‌ها در بی‌نهای زمان جاری هستند، و جهان نوشونده هر دم می‌تواند خالق آرزوها و آرمان‌های نو باشد.

محبوب من!

چگونه از تو بخواهم که برایم گریه نکنی؟ چگونه از تو بخواهم؟

می‌دانم که به هرحال، یک روز، قلبت را خواهم شکست- یک روز، به هرحال.

اما چگونه به تو بگویم که به حال بسیاری از ظاهر زندگان می‌توانی زار زار گریه کنی، اما نه به حال ِ مرده‌یی چون من، به حال ِ ماندگان، نه به حال رفته‌یی چون من.

مگر انسان از یک مهمانی ِ دو روزه چه می‌خواهد؟

مگر انسان در عبور از کنار کوهستان‌های جنگلی رفیع، و دشت‌های سبز ِ وسیع، چه توقعی دارد؟

مگر انسان از یک بهار، یک تابستان، یک پاییز و یک زمستان چیزی بیشتر از چارفصل‌ ِ دلنشین ِ پُر خاطره‌ی خوش‌خاطره آرزو دارد؟

مگر انسان از قدم‌زدنی کوتاه در زیر آسمانی اردیبهشتی، چه انتظاری دارد؟ بانوی بالا منزلت من!

در این دادگاه به صراحت گواهی بده تا مطمئن شوم که می‌دانی گرسنه از سر این سفره برنخاسته‌ام و آرزو بر دل بار نبسته‌ام...

مگر من سرزمینی را که عاشق ِ عاشق ِ عاشقش بودم، وجب به وجب نگشتم و با مردمی که دیوانه‌وش دوستشان می‌داشتم، ساعت‌ها به گپ زدن ننشستم؟

مگر در این روستا از رودخانه ماهی نگرفتم؟

و در آن، زیر سایه‌ی یک درخت پیر ننشستم و از قمقمه‌ام آب خنک ننوشیدم؟

مگر بر فراز بلند‌ترین قله‌‌های میهنم، با تنی کوفته از خستگی و دلی سرشار از نشاط نایستادم، نخندیدم، و فریاد ِ شادی برنکشیدم؟

( عزیز من! به عکس‌ها نگاه کن! این عکس، مرا بر قله‌ی دماوند نشان می‌دهد. مربوط به دومین صعود است. چه تفاخری! یادت هست که در پنجاه سالگی برای سومین بار به قله‌ی دماند دست یافتم – بعد از آن حمله‌ی قلبی «بسیار خطرناک»، و بعد از آنکه پزشکانِ خوب، خیلی محکم و جدی گفتند: «پس از این، هیچ صعودی ممکن نیست»؟ در همان روزگار نوشته‌ام: دیگر هیچ آرزویی ندارم. در شصت‌سالگی، اگر بتوانم باز هم چند قله را در منطقه‌ی آذربایجان صعود کنم، البته خیلی خوب است؛ و اگر نشد و نبودیم هم مسأله‌یی نیست. در جوانی این کار را کرده‌ییم....)

مگر روزهای پیاپی، در کلبه‌های کویری، گیوه از پای در نیاوردم و بر سر سفره‌ی سرشار از سخاوت کویریان ننشستم؟ مگر شب‌های بسیار، تا سحر، کنار دریای مازندران، زیر سیلاب خوش‌صدای باران، زانوانم را بغل نکردم و به حباب‌های فسفری نگاه نکردم و لبریز از حسی غریب نگشتم؟

مگر هرگاه که می‌خواستم، تن به دریای شمال نسپردم و ساعت‌ها در آن غوطه نخوردم؟

مگر بر آب‌های سنگین و رنگارنگ دریاچه‌ی ارومیه قایق نراندم و در جزایر متروکش به دنبال صید تصویری جانوران، در یک قدمی لَمِشگاه آن‌ها، در گوشه‌یی خِف نکردم؟

مگر جنگل‌های شمال را، روزها و روزها، با کوله‌باری سبک نپیمودم و به صدای جادویی جنگل‌های سرزمینم گوش نسپردم؟

مگر سراسر خطه‌ی شمال را پای پیاده نگشتم و با آوازهای دوردست گیلکی، روح را تغذیه نکردم؟

مگر تمامی ِ ساحل مقدس جنوب سرزمینم را، در کنار یک دوست، ماجراجویانه و دیوانه‌وار طی نکردم؟

مگر در سنگرهای خوب‌ترین فرزندان وطنم چای نخوردم و عظمت بی‌کرانه‌ی ارواح عطرآگین آن دلاوران را احساس نکردم؟

مگر گل‌های وحشی ایران را به تصویر نکشیدم؟ از صد‌ها پروانه عکس نگرفتم؟

و به دنبال بهترین زاویه برای ضبط تصویری از یک امام‌زاده‌ی پرت‌افتاده نگشتم؟

مگر در پناه تو، سالیان ِ سال، قلم در خون ایمان خویش فرو نبردم و هزاران برگ کاغذ را آنگونه که خود می‌خواستم و باور داشتم، سیاه نکردم؟

من در این پنجاه سال، به همت تو، بیش از هزار سال زندگی کرده‌ام...

آیا باز هم حق است که کسی بر مُرده‌ام بگرید؟

و تو... به خصوص تو، که این‌همه امکانات را به من بخشیدی

حق است که با یاد من، اشک به چشمان خویش بیاوری؟

انصاف باید داشت.

من، به مراتب بیش از شایستگی‌ام، شیره‌ی زندگی را مکیده‌ام، و اینک، هرچه فکر می‌کنم می‌بینم که جز شادی و آسودگی خاطرات، چیزی نمانده است که بخواهم و این نامه‌، صرفاً به همین دلیل نوشته شده است.

بگذار یک لحظه‌ پیرانه سخن بگویم: بچه‌هایمان خیلی خوب هستند؛ به خصوص که در حد ممکن آزادانه رشد کرده‌اند – و درست. من هرگز آرزویی جز این نداشته‌ام که آن‌ها با هنر آشنا باشند؛ یعنی با عصاره‌ی اندوه و عصاره‌ی شادی. غم، با چگالی بسیار بالا، شادی با غلظتی غریب: هنر هین است: موسیقی، نقاشی، ادبیات... و بچه‌های ما، در سایه‌ی تو، با همه‌ی اینها آنقدر که باید آشنا شده‌اند.

کسی که سهراب را دوست داشته باشد، شاملو را احساس کند، فروغ را بستاید، و هر شعر خوب را آیه‌یی زمینی بپندارد، چنین کسی، به درستی زندگی خواهد کرد...

کسی که به کیارستمی شگفت‌زده نگاه کند، به زرین کلک با نهایت احترام، به صادقی با محبت، و آثار مخلباف را دوست داشته باشد، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد...

کسی که در برابر باخ، بتهوون و موتزارت، فروتنانه سکوت اختیار کند، به تار ِ جلیل شهناز، عود نریمان، آواز شجریان و ترانه‌ی «اندک اندک» شهرام ناظری عاشقانه گوش بسپارد، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد...

کسی که مولوی را قدری بشناسد، حافظ را قدری بخواند، خیام را گهگاه زیر لب زمزمه کند و تک بیت‌های صائب را دوست بدارد، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد...

کسی که زیبایی نستعلیق و شکسته، اندوه مناجاب سحری در ماه رمضان، عظمت ِ خوف‌انگیز کاشیکاری اصفهان و اوج زیبایی طبیعت را در رودبارَک احساس کرده باشد، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد...

شاید سخت شاید دردمندانه، شاید در فشار؛ اما بدون شک به درستی زندگی خواهد کرد...

عزیز من!

می‌بینی که از بابت بچه‌ها هم تقریباً هیچ نگرانی و رؤیای خاص ندارم.

رایکا، این گل کوچک، حتی اگر یتیم بشود، یتیم خوبی خواهد شد.

پس، باز می‌گردیم به تنها خواهش، آن خواهش بزرگ: با جهان، شادمانه وداع می‌کنم، با من عزادارانه وداع مکن!

و هرگز نیم‌نگاهی هم به جانب آن‌ها که بر مزار من زار می‌زنند و شیون می‌کنند، نینداز.

آن‌ها مرا نمی‌شناسند و هرگز نمی‌شناخته‌اند.

در حقیقت، جز تو هیچ‌کس مرا چنان که باید نشناخته است و نخواهد شناخت:

سراپا عیب بودنم را

کم و کوچک بودنم را

و همچون شبنمی از خوبی بر بوته‌ی بزرگ ِ گزنه بودنم را.

انصاف باید داشت عزیز من، انصاف باید داشت.

در زمانه‌ی ما و در شرایط ما، از این بهتر زیستن برای کسی چون من، ممکن نبوده است. برای آنکه همیشه بر سر اندیشه‌یی پای می‌فشرد، البته در طول عمر دردهایی هست، و غم‌هایی و اشک‌هایی و بیکار ماندن‌هایی و زخم خوردن‌هایی و گریه‌هایی از اعماق، و نگو که چگونه می‌توانم اینگونه زیستن را خوب و شاید خوب‌ترین نوع زیستن بنامم.

تو خوب می‌دانی... سنگین‌ترین دردها، چون از صافی زمان بگذرند، به چیزی توصیف‌ناپذیر اما مطبوع تبدیل می‌شوند، و جملگی تلخی‌ها به چیزی که طعمی بسیار خاص اما به هر حال شیرین دارند...

بسیار خوب! همه‌ی اینها را گفتم، بانوی بالا منزلت من، فقط به خاطر آنکه از رفتنم متأسف نباشی، و گمان نبری که چیزی را فراموش کرده‌ام با خود ببرم و حسرتی بر دلم مانده است و خواسته‌یی داشته‌ام که برآورده نشده. نه... به خدا نه...

آنقدره آسوده خاطرم که باور نمی‌کنی، و راضی، و سبک‌بار و بیخیال... قسم می‌خورم؛ به هر آنچه مقدس است نزد من، و نزد من و تو، به خاک وطن قسم – آیا کافی است؟ - که اگر فرصتی باشد، در آستانه‌ی آخرین سفر، چنان خواهم خندید که پژواک آن شیشه‌های بسیار ضخیم و تیره‌ی دلمردگی و ناامیدی را یکباره فرو بریزد...

ای‌کاش به آنجا رسیده باشم که رهگذران، بر سنگ گوره، شاخه گلی بگذارند و از کنارم همچنان که زیر لب به شادی آواز می‌خوانند بگذرد؛ و این نیز آرزویی شخصی نیست. این «ای کاش» را برای همه‌ی مسافران این سفر‌ ِ محترم می‌‌خواهم...

حالیا! بانوی من!

به آغاز سخن باز می‌گردم: یک روز عاقبت قلبت را خواهم شکست – یک روز عاقبت. با آخرین کلام. با آخرین سفر. اما آمرانه ملتمسانه از تو می‌خواهم که در آن روز، همه‌ی آنچه را که در این عریضه به حضورت معروض داشته‌ام به خاطر بیاوری – کلمه به کلمه، جمله به جمله- و نه به ظاهر بَل در باطن نیز بر افسردگی خویش صادقانه غلبه کنی.

به یاد داشته باش که از تو بغض کردن و خود خوردن و غم فرو دادن و در خلوت گریستن و در جمع لبخند زدن نمی‌خواهم. این سفر را باور داشتن و برای راهی شاد و راضی ِ این سفر، دستی به شادمانه تکان دادن می‌خواهم.

بگو: آیا این درست است که ما به خاطر کسی شیون کنیم، بر سر بکوبیم، جامه‌ی عزا بپوشیم، ماتم بگیریم و به ختم بنشینیم که از ما جز خنده بر رفته‌ی خویش را توقع نداشته است؟

اینک احساس و اقرار می‌کنم که آرزویی مانده است – آرزویی برآورده نشده؛ و آن این است که تو را از پی مرگم اشک‌ریزان و نالان و فریاد زنان و نفرین‌کنان نبینم، همچنان که فرزندانم را، دوستانم را، یاران و هم‌اندیشانم را ....

عشق خود آموزگار است

2009-10-28T00:46:00.000-07:00

دیشب کتاب چهل نامه کوتاه به همسرم نوشته زنده یاد نادر ابراهیمی را می خواندم .... به جرات می گم از هر لغت این کتاب لذت بردم ... وقتی صبح به سر کار اومدم اولین کاری که کردم تحقیق در مورد دیگر نوشته های این نویسنده بود که به نقدی زیبا در مورد چهل نامه کوتاه به همسرم برخوردم به شرح زیر :

(چهل نامه کوته به همسرم" مجموعه چهل نامه ی ابراهیمی به همسرش بانو فرزانه منصوری است. چهل نامه که در خود گلایه‌ها، قهر ها و آشتی ها و دل نگرانی های یک همسر را با پاسخ گویی های شاعرانه ی نویسنده ای عاشق دارد. چهل نامه که هر کدام دری به وادی وجود یک بانوی ایرانی می‌گشاید پر از حوصله و صبوری و دقت و دلسوزی و واهمه و وسواس و گاه " انتخاب گریستن " ؛ گریستن و گریستن به خاطر درد هایی که نمی‌شناسی شان و درمان های دروغین، به خاطر رنج های عظیم ...

چهل نامه ی کوتاه به همسرم، زبانی فاخر و آرکئیک دارد و نثری روان و تا حدی شعر گونه؛ کلمات و هدف های نویسنده در این مجموعه گاه رقصی زیبا از تصاویر را در مقابل دیدگان خواننده می‌آورد و گاه اشک را مهمان دیده می‌کند و احساس را به مهمانی دل می‌برد.

‌چهل نامه كوتاه به همسرم واگويه هاي ابراهيمي است با همسرش . چهل واگويه كه گاه در 4-5 سطر تمام مي شوند و گاه 4-5 صفحه هم كم مي آيد!

ابراهيمي صادقانه و پر شور از عشقش سخن مي گويد و گاه صراحتش با روحيه محافظه كار ايراني - كه بيان عشق را مايه شرمساري مي داند!!- تقابل مي يابد.

شكي نيست كه ابراهيمي عشق را در وجود همسرش به نظاره نشسته است و مي نويسد.اين عشق در لا به لاي واژگان تمامي آثار ابراهيمي فرياد مي زند

بي تجربه از عشق نمي توان سخن گفت آن هم با دقت نظري كه ابراهيمي دارد .

هيچ كتابي توان آموختن عشق را ندارد چنان كه هيچ معلمي !

كه به قول نزار قباني : عشق خود آموزگار است)

دو نامه از این کتاب خیلی به دلم نشست ... یکی نامه وداع با همسر که نامه چهلم می باشد و دیگری نامه ای در مورد بحث و جدل دو همسر با یکدیگر نامه دوم را در این خانه گذاشتم ای کاش این کتاب در هر خانه ایرانی باشد و هر زوج ایرانی اگر ناراحتی و اندوهی از شریک و همسفر زندگی شان دارند با خواندن این نامه دلخوریهایشان را کنار بگذارند و لحظات خوب زندگیشان را با حرف و حدیث های بی مورد تلخ نکنند و تا آخر عمر از کنار هم بودن لذت ببرند.. ان شاء ا....

متن نامه به طورکامل به شرح زیر است . خداوند روح نویسنده نامه را شاد نماید که با کتابهایش یادش همیشه زنده است.

"هم سفرم .

در اين راه طولاني - که ما بي خبريم و چون باد مي گذرد بگذار خرده اختلاف هايمان با هم باقي بماند خواهش مي کنم ! مخواه که يکي شويم ، مطلقا يکي مخواه که هر چه تو دوست داري ، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نيز باشد مخواه که هر دو يک آواز را بپسنديم يک ساز را، يک کتاب را، يک طعم را، يک رنگ را و يک شيوه نگاه کردن را مخواه که انتخابمان يکي باشد، سليقه مان يکي و روياهامان يکي . هم سفر بودن و هم هدف بودن ، ابدا به معني شبيه بودن و شبيه شدن نيست و شبيه شدن دال بر کمال نيست بلکه دليل توقف است.

عزيز من

دو نفر که عاشق اند و عشق آنها را به وحدتي عاطفي رسانده است؛ واجب نيست که هر دو صداي کبک، درخت نارون ، حجاب برفي قله ي علم کوه ، رنگ سرخ و بشقاب سفالي را دوست داشته باشند اگر چنين حالتي پيش بيايد، بايد گفت که يا عاشق زائد است يا معشوق و يکي کافيست .

عشق، از خودخواهي ها و خود پرستي ها گذشتن است اما، اين سخن به معناي تبديل شدن به ديگري نيست من از عشق زميني حرف مي زنم که ارزش آن در "حضور" است نه در محو و نابود شدن يکي در ديگري

عزيز من

اگر زاويه ديدمان نسبت به چيزي يکي نيست ، بگذار يکي نباشد. بگذار درعين وحدت مستقل باشيم بخواه که در عين يکي بودن ، يکي نباشيم بخواه که همديگر را کامل کنيم نه ناپديد بگذار صبورانه و مهرمندانه درباب هر چيز که مورد اختلاف ماست بحث کنيم اما نخواهيم که بحث ما را به نقطه ي مطلقا واحدي برساند. بحث، بايد ما را به ادراک متقابل برساند نه فناي متقابل اينجا سخن از رابطه ي عارف با خداي عارف در ميان نيست سخن از ذره ذره ي واقعيت ها و حقيقت هاي عيني و جاري زندگيست بيا بحث کنيم بيا معلوماتمان را تاخت بزنيم . بيا کلنجار برويم اما سرانجام نخواهيم که غلبه کنيم بيا حتي اختلافهاي اساسي و اصولي زندگي مان را در بسياري زمينه ها تا آنجا که حس مي کنيم . دوگانگي، شور و حال و زندگي مي بخشد نه پژمردگي و افسردگي و مرگ . حفظ کنيم من و تو حق داريم در برابر هم قد علم کنيم و حق داريم بسياري ازنظرات وعقايد هم را نپذيريم بي آنکه قصد تحقير هم را داشته باشيم .

عزيز من ! بيا متفاوت باشيم"

فدای سرت اگه دلم رو شکستی

2009-10-23T12:07:00.000-07:00

آروم و بی صدا دراز کشیده بودم دیگه دارم به تنهایی داخل حصار عادت می کنم اهریمن و نیمه تاریک وجود کنار شمع عمرم نشستن باهم دارن حرف می زنن و مرتب به من نگاه می کنن می دونن منتظرن که سریع تر اون شمع خاموش بشه و جشن بگیرن.... اصلا باهاشون حرف نمی زنم اجازه نمی دم باهام حرف بزنن .... چقدر دلم می خواست الان خدا بیاد پیشم ... کمی باهاش حرف بزنم چند روزی بهم سر نزده .... از بیرون حصار سرو صدا می یاد نیمه تاریک وجود و اهریمن مضطرب شدن و با داد وفریاد از حصار رفتن بیرون ... خدا رو شکر یک لحظه رفتن ... پیرمرد در رو با احترام باز کرد ... خدا بود اومده بود .... قربونش برم هر وقت صداش می کنم می یاد .... چقدر مهربونه .... تا دیدمش دویدم طرفش خودم انداختم تو بغلش نور بود نور مطلق .... وقتی در آغوشش بودم احساس می کردم همه وجودم از نورش لبریز شده
خدا جونم چرا این چند روز نمی اومدی بهم سر بزنی ...
می اومدم بنده من اما تو متوجه نمی شدی تمام فکرت جای دیگه بود چند بار هم صدات می کردم وقتی می دیدم صدام رو نمی شنوی می رفتم
خدا جونم خیلی دلم گرفته .... خیلی زیاد .... چه کار کنم ؟!! کمکم کن ... جز تو دیگه کسی رو ندارم ، محبوبم داره می ره ... می گه قلبم تو رو نمی خواد ... می گه از اولم قلبم تو رو نمی خواست .... می گه تو معیارهای من رو نداری ... می گه بین مرگ و تو اگر قرار باشه یکی رو انتخاب کنم مرگ رو انتخاب می کنم .. می گه ... خدا دستش رو به علامت سکوت بر روی لبهام می گذاره و شروع می کنه به پاک کردن اشکهام
آروم باش بنده من همه اینها رو من می دونم ... همه رو من شنیدم ، آروم باش بنده من
خدا جونم من که یک عمر تنها بودم می گذاشتی همینجوری تنها باشم تا بمیرم ... چرا گذاشتی یک طرفه یک نفر رو دوست داشته باشم که امروز این حرفها رو بشنوم ... گله ای ازش ندارم هرچی باشه دوستش دارم .... اما دارم منفجر می شم ... خدا جونم چه کار کنم تو به من بگو چه کار کنم ؟!! اون می گه حاضره بمیره اما با من نباشه ... یعنی من اینقدر بی ارزشم ؟!! که بین من و مرگ حاضره مرگ رو انتخاب کنه .... می گه تنها نقطه اشتراک منو تو یک کیف .. لعنت به این مادیات که ارزش آدمها رو تعیین می کنه ...
خدا آروم بهم می گه براش آرزوی خوشبختی کن و و بگذار بره .....
خنده تلخی کردم و گفتم مگه کار دیگه ای هم می تونم بکنم .... خدا جون می شه ازت یک خواهش کنم منو از این دنیا ببر پیش خودت .... چرا اونشب که مردم منو برگردوندی می گذاشتی راحت شم ... به جون خودت از این دنیا خسته شدم ... تحمل ندارم ...دیگه دلم نمی خواد یک روز دیگه تو این دنیا باشم .... برای کی باشم ؟!! برای چی باشم ؟!! همه خواسته ها و امید من تو یک کلمه خلاصه شده بود نه یه کم بیشتر و نه یک کم کمتر.... اما تمام این سالها ازش محروم بودم ... دیگه نمی تونم ادامه بدم ... دیگه نمی تونم دیگه توانایی ندارم ... دیگه امیدی هم ندارم ... چه جوری روزها رو شب کنم ... همه عجیب شدن ... محبوبم که قلبم رو بهش داده بودم می ترسه بعد از اینک بره من بخوام بلایی سرش بیارم ... می خواد اول مطمئن شه که من ضربه ای به زندگیش نمی زنم بعد با خیال راحت بره .... خدا جون من!!! ... منی که تا حالا کسی رو حتی نفرین نکردم ... منی که کینه کسی رو تا به حال به دل نگرفتم .... فکر می کنه من بلایی سرش می یارم .... خدا جونم ... خدا جونم می شنوی چقدر حقیر شدم ... می بینی چقدر تحقیرم کردن .... خدا جونم خدای من می بینی ... آخه من به کی بدی کرده بودم که مستحق این حرفها و اعمال هستم .... من که آروم داشتم زندگی ام رو می کردم چرا این بلاها سرم اومد ... چرا؟!! مگه بقیه که تو زندگی اش بودن چی داشتن که من نداشتم ... هیچ وقت بهم نگفته خدا جون ... هیچ وقت ....
بنده من اگه شمع عمرت قرار بر خاموش شدن بود تو رو بر نمی گردوندم اگر زمان مرگت رسیده بود دیگه برگشتی در کار نبود ... صبور باش بنده من .. صبور باش ....
خدایا دارم منفجر می شم چه جوری صبر کنم
به من توکل کن
دیگه قلب ندارم دیگه توان ندارم دیگه کسی رو جز تو ندارم خدایا تنهام نذار ...خدای مهربونم وجودت بهم آرامش می ده
حتی اگه همه رفتن تو پیشم بمون .... تو که مثل بقیه فکر نمی کنی ... پیشم بمون ... تو تنهام نذار .... تو بهم صبر دوریش رو بده ... باشه محبوبم من لایقت نبودم برو عزیزم برو خوشبخت شو ... نمی خواد مرگ رو انتخاب کنی من می رم عزیزم .... نگران نباش من تنها دعات می کنم برو ولی قول بده خوشبخت بشی ....
خدا جونم ببخشین کلی رو دامنت گریه کردم ... تو رو جون هر کی دوست داری هر روز بیا پیشم
باشه بنده من تو من رو صدا کن من از رگ گردن به تو نزدیک ترم ... تو بخواه من می یام .. الان هم آروم بخواب من پیشت هستم ...

من و خدا

2009-10-11T08:30:00.000-07:00

تو این حصار تاریک خدا همیشه بهم سر می زنه تنها دوستم خدا است هر روز می آید کلی باهاش حرف می زنم گاهی وقتا سرش غر می زنم ، داد می زنم ، خط و نشون می کشم که بیام پیشت می دونم چیکار کنم .... اما خدای مهربونم هیچ وقت هیچی نمی گه فقط نگاهم می کنه با نگاهش نوازشم می کنه و می گه آروم باش عزیزم .... آروم باش ... من پیشتم من هیچ وقت تو رو تنها نذاشتم و نمی گذارم ...
گفتم خدا جون وقتی من را نقاشی می کردی زیبا نقاشی ام کردی ممنون ....سالم نقاشی ام کردی باز هم ممنون....... با غرور نقاشی ام کردی باز هم ممنون ولی آخه خدا جونم چرا تنها نقاشی ام کردی؟!! تو که خودت تنهایی می دونی درد تنهایی چیه ... خدا آروم گفت شیوا از زمانی که عاشق شدی چه چیزایی یادگرفتی سرم روی پاهاش بود داشت موهام رو ناز می کرد نمی خواستم هیچ وقت از روی پاهاش بلند شم ... نمی خواستم هیچ وقت دستش رواز سرم برداره .. خیلی مهربون بود ... بعد از کمی فکر گفتم ياد گرفتم که عشق يعني فاصله و فاصله يعني دو خط موازي که هيچگاه به هم نمي رسند ياد گرفتم در عشق هيچکس به اندازه خودت وفادار نيست و ياد گرفتم هر چه عاشق تري ، تنهاتري... گفت الان فهمیدی من چرا تنهام چون اين عاشقا هستن كه هميشه تنها می مونن ...
گفتم خدایا می دونستی تو شبیه معلمهایی"معلمی که با همه ی معلمای دنیا فرق داره"معلمی که دنبال بهونه میگرده تا جایزه بده و همیشه جایزه هاش بیشتر از کاریه که کرده این حرفت که توقرآن آوردی چقدر آدمو سر ذوق میاره اینکه تو به هر کار خوبمون ده برابر پاداش میدی و بدی یامونو فقط به اندازه ی خودش جواب میدی. این فقط روش توست.این بی نظیر ترین تشویق تو دنیاست تو می خوای کفه ی خوبیای مارو سنگین کنی شاید می خوای جلوی فرشته ها آبرومون نره ….خدا به طرز فکر من از ته دل خندید ....
من با غم گفتم منم می خواستم مثل تو باشم خدا جون.... همیشه می خواستم لبخند رو لبها بیارم.... همیشه می خواستم همه خوشحال باشن .... می خواستم وقتی می یام پیشت بهت بگم دیدی کسی رو اذیت نکردم ... دیدی قلب کسی رو نشکوندم ..... اما چرا سرنوشتم اینجوری شد چرا سرنوشتم پر از رنج شد؟!!! گفت وقتی اومدی پیشم بهت می گم .... گفتم ای کلک داری از جواب دادن فرار می کنی .... خندید خیلی مهربون بود .... ای کاش همیشه پیشم می موند .... انگار فکرم رو شنید .... گفت شیوای عزیزم من همیشه پیشتم ... صداش آرومم کرد ...
از مهربونیش گریه ام گرفت گفتم خدایا می دونستی من همیشه دنبال محبت بودم .... گفت آره عزیزم ..... گفت بنده من بی منت محبت کن.... می دونم زجر می کشی... بی وفایی می بینی .... دلت می شکنه ...اما جواب همه رو با محبت بده .... گفتم سخته خدا جون ... دلم خیلی شکسته ... بی ارزش ترین چیز تو این دنیا دل آدما شده .... می خوان دوستت داشته باشن به لباس تنت نگاه می کنن ، به خانواده ات نگاه می کنن به هزار چیز دیگه نگاه می کنن جز دلت ... همه یه ترازو دستشون گرفتن وقتی می خوان عاشق بشن اول سبک سنگین می کنن که سود می کنن یا ضرر .... احساس کردم غم عجیبی صورتش رو گرفته ...گفت بنده من تو محبت کن به همه محبت کردن یاد بده ..... نکنه ببینم کینه جای محبت دلت رو بگیره .... گفتم خدا جون دلم رو دادم به کسی که دوستش دارم اما می دونی چیکار کرد ..... اصلا ارزشش رو ندید و نخواست ببینه ... ندید تو اون قلب جز عشق هیچ چیزی جا نداره ، نه کینه ، نه نفرت ، نه حسادت ، نه طمع ... خدا گفت بازم دوستش داری؟!! .... گفتم آره اصلا از اندازه علاقه ام کم نشده .... می خوام روزی هزار بار بهش بگم دوست دارم بگم می خوام عمرم رو بهش بدم .... گفت خوب بگو بنده من از ته قلبت بگو .... گفتم خدا جون دوست نداره بهش بگم دوستش دارم ... همیشه می گه نگو اذیت می شم... یعنی خدا جون می گی نگم؟!!! هیچی نگفت فقط نگاهم کرد....
مثل به بچه لجباز بهش گفتم اما من بهش می گم .... خدا جون هر شب موقع خواب پیشم نیست .... اما من همیشه چشمام رو می بندم کلی باهاش حرف می زنم بعد می بوسمش و بهش می گم دوست دارم عزیزم بعدا می خوابم .... همیشه ازت موقع خواب می خوام کاری کنی صبح امیدوارتر و خوشحال تر از روز قبل باشه
خدا گفت همیشه دوستش داشته باش ، حتی وقتی که اومد بهت گفت دارم می رم فقط براش آرزوی خوشبختی کن و بذار بره نکنه مانع راهش بشی .... به این می گن از خود گذشتگی می دونی اون خیلی تو زندگیش درد کشیده ...... گفتم می دونم خدا جون نمی ذارم بعد از این درد بکشه ......
سرم هنوز روی پاهای خداست ... خدای مهربونم هنوز داره منو نوازش می کنه .... چقدر با محبت اگه کمی از محبت خدا را ما آدما داشتیم دنیا بهشت بود .... آروم بهم می گه بخواب بنده من آروم بخواب ناراحت نباش من مراقب تو وکسی که دوستش داری هستم ....گفتم ممنون خدا که امشب اومدی بهم سرزدی ... خیلی مراقبش باش حتی موقعی که من نبودم ... من سر بر بالین خدا به خواب می رم در حالی که می گم محبوبم ، عشقم ، مهربونم ، زندگی من همیشه دوست خواهم داشت حتی اگه فردا از این دنیا برم و خدا همچنان در حال نوازش موهای من است.

من و نیمه تاریک وجود

2009-10-04T12:29:00.000-07:00

نمی دونم چرا هر چقدر به این در لعنتی می کوبم این پیرمرد نمی یاد در رو باز کنه ......نباید ناامید شم ..... خنده های نیمه تاریکم کم کم داره قطع می شه ......چقدر دلم می خواست اینجا نبود ..... خنده هاش هر لحظه نا امیدترم می کنه .... می یاد نزدیکم صداش رو آروم می کنه بهم می گه می خوای بریم بیرون .... می خوای یک روز بری تو جسمت ؟!! بهش اعتماد ندارم ازش بدم می یاد... می گه باور کن راست می گم ... به خاطر اینکه امیدت رو کاملا قطع کنم کمکت می کنم یک روز از این حصار بری بیرون ...... اون پیرمرد خرفت هم اینقدر بهش گفتی الان باز کن دیگه باز نکن بهت اعتماد نداره ..... اما من می تونم باهاش حرف بزنم و راضیش کنم .... یک روز دیگه بری بیرون .... اما مطمئن باش بعد اون کاملا می میری ...... صورتم رو می گیرم اون ور و با اکراه می گم : مگه تو خدایی که بگی کی من بمیرم.....
یک دفعه بلند بلند می خنده ... چقدر از خنده هاش بدم می یاد... چقدر از صداش بدم می یاد ... الان خدا رو شکر نمی بینمش اما وقتی که چشم داشتم می اومد پیشم خیلی کریه و زشت بود ... اصلا نمی خواستم هیچ وقت بیاد ....دستای زشتش رو می کشه بین موهام و آروم می گه کوچولوی بیچاره ..... سرم و از زیر انگشتاش می کشم بیرون.....
می گه بعضی روحها مثل تو باید زود از این دنیا برن برای همین ما کمکشون می کنیم که زودتر برن ..... از حرفاش سر در نمی آوردم .... جوری که انگار نمی خواد بیشتر توضیح بده می گه شما ها مرگ خودتون رو خودتون تعیین می کنید .... کنجکاو شده بودم اما نمی خواستم بفهمه ... زود می گه می خوای بدونی چه جوری ؟!! وقتی سکوتم رو می بینه می گه ساعتی که امید در شما بمیره در همون ساعت می میرید .... حالا می خوای بری بیرون تا همین نور کم امید هم بمیره .....
خدایا چه کار کنم .... می خوام برم به محبوبم سر بزنم خیلی دلم براش تنگ شده ......جسمم هنوز باهاش ؟!! باهاش مهربونه یا نه ؟!! اذیتش که نمی کنه ؟!!! اما نه اون جسم بی تفاوتی که من دیدم حتما داره مثل تراکتور کار می کنه ...... نیمه تاریکم لحن صداش رو تحکمی می کنه می گه زود باش تصمیم بگیر ... می خوام برم با زندانبانت حرف بزنم .....
وقتی تردیدم رو می بینه می گه می تونی بری محبوبت رو ببینی حتما تا حالا آغوش گرمی رو پیدا کرده و باهاش خوشحاله ..... بهش می گم دیدی احمقی من تنها خوشحالیش رو می خوام من خودش رو نمی خوام همون که شاد باشه برای من کافیه .... با تمسخر می گه می دونم که خوشحالیش رو می خوای و اصلا خودش رو نمی خوای .... اما برای خوشحالیش باید قیمت بدی .... گفتم می دم هر قیمتی که باشه ... خیلی گرون کوچولو اون شیشه عمرت که ما بهش می گیم امید .....
می گم نه من بهش قول دادم زندگی کنم .... اون از من خواسته که این حصار رو خراب کنم به خاطر اونم شده باید خرابش کنم... خودم خرابش می کنم ... با عصبانیت می گه تو دیگه توانش رو نداری .....با چی می خوای خراب می کنی .... امید تو از نور یک شمع هم کمتر هست که هر روز داره کم سو تر می شه ....
بغض گلوم رو گرفته ... همه قدرتم رو جمع می کنم و داد می زنم خفه شو ... گمشو برو بیرون ...... چی از جون من می خوای ... گمشو.... اون هم خونسرد می گه باشه دارم می رم .... اما زود می یام .... این شمعی که من می بینم خیلی زود خاموش می شه لازم نیست زیاد تلاش کنم ......

دیگه هیچ صدایی داخل حصار نیست .... خدایا کمکم کن ..... کمکم کن ......... خدایا تو که من رو از یاد نبردی ...... همه جا ساکته .... چقدر روحم سرده .... نه نباید بزارم خاموش بشه .... هنوز کلی کار تو این دنیا دارم

تاریکی در حصار

2009-10-03T08:43:00.000-07:00

در حصار بسته است .... ساکت ساکت ..... هیچ صدایی نیست .هیچ نوری هم نیست تاریکی مطلق اگه هم باشه من نمی بینمش

نمی دونم چرا اینقدر می خواهم کسی به دنبالم بیاید ... کسی دلش برام تنگ بشه کسی بیاد در حصار رو بازکنه دستم رو بگیره از حصار ببره بیرون... اما کی یک روح بی قلب و افسرده رو می خواد .... از فکرهای خودم خنده ام می گیره

خدایا الان جسمم کجاست ؟!! حتما مشغول کاره ...نباید نگرانش باشم اون الان شده مثل کلی انسان دیگه که سالیان سال به این منوال زندگی می کنن ، داره زندگی می کنه حتما هم خوشبخته .... عشقم کجاست؟!!... نه نه حق نداری به اون فکر کنی ... اون باید بره دنبال خوشبختی خودش فقط براش دعا کن که شاد باشه ....

همه جا تاریکه .... می خوام قلبم رو لمس کنم همیشه محکم می تپید با خوشحالیام ، ناراحتی هام و احساسام ... اما اونم که دیگه تو قفسه سینه ام نیست امیدوارم تو قلب محبوبم امیدوار بتپه ومحبوبم رو هر روز امیدوار تر کنه .....

از خودم می پرسم تا کی بمونم تو این حصار لعنتی ؟!! انگار دلم راه فرارمی خواد.. یا هنوز امید کاملا در من نمرده ... تو همین فکرها بودم که صدایی از درونم می گه برای همیشه باید بمونی اینجا .... می دونم نیمه تاریکم هست که همیشه نا امیدم می کرد .... الان هم مدتی که پیروز شده چون من زندانی اونم ... بهش می گم به چه جرمی این بلا رو سرم آوردی ؟!! خونسرد بهم می گه من نیاوردم خودت سر خودت آوردی ... می خواستی مثل بقیه آدمها باشی ، روحت رو بفروشی اما خوشحالی روبخری باصدای مضحکش می گه سرنوشت همینه هر کس روش تو رو در زندگیش انتخاب کنه ... انتهای راهش همینه "مردن روحش در جوانی" ....بهش می گم ازت بدم می یاد من خدا رو دارم بهش ایمان دارم .... بلند بلند می خنده میگه گفتم که بازی سرنوشت .... اصلا بیا یه امتحان کنیم الان کور هستی ، قلب هم نداری یک لحظه دستت رو بکش به دیوار پشت سرت.. دستم رو می کشم روی سنگ های حصار .... خدایا اینقدر دستم سرده که سنگ حصار کمی به دستم گرما می ده .... یعنی روح من واقعا مرده ....خدایا... نگذار خواهش می کنم نگذار .... دستم رو به دیوار می گیرم می رم سمت در هی راهم رو گم می کنم ....اما بالاخره می رسم به در ... دستام دیگه نیرو نداره ... می کوبم به در ... آهای زندان بان کجایی ... آهای یکی بیاد من رو از این تاریکی نجات بده ..... پشت سرم نیمه تاریک وجودم بلند بلند می خنده و من هم هنوز به در می کوبم ... اما هیچ صدایی نمی یاد....

تصمیم یک روح تنها و عاشق

2009-09-30T01:00:00.000-07:00

جسمم تند تند داشت کار می کرد که تلفن زنگ زد خواهرم بود، گفت می خوام بیام دنبالت بریم بیرون ، حوصله نداشتم خیلی خسته بودم زود می خواستم برم خونه و از جسمم در بیام و برم تو حصار تنهائیم که دیگه الان تبدیل به یک چهاردیواری خیلی عظیم شده بود ....اما دلم نیومد دعوتش رو رد کنم .... گفتم باشه ... با عشقش اومده بود ... اومده بودن بهم بگن می خوان شریک زندگی هم بشن و می خوان برای همیشه کنار هم باشن ... خیلی خوشحال شدم آخه خواهرم شاد بود توی چشمای مهربونش عشق موج می زد .... توی چشم شریکش هم همینطور ..... بهم گفتن باید باهامون شام بیای بیرون اما نه حوصله داشتم و نه اشتها... اشکال نداشت باید می رفتم و وانمود می کردم از دعوتشون خیلی خوشحالم .... داخل رستوران دو تاشون کنار هم نشسته بودن ... به هم نگاه می کردن ... می خندیدن .... وسط جفتشون یک فرشته زیبا نشسته بود که اون هم می خندید و دستای دو تاشون رو روی دست هم دیگه نگه داشته بود .... تو صورتش غرور و پیروزی موج می زد آخه ماموریتش رو تونسته بود بعد ازکلی دوندگی انجام بده ....من خیره شده بودم به فرشته .... چه صحنه زیبایی بود یک لحظه دم گوش خواهرم چیزی می گفت و یک لحظه دم گوش شریک زندگیش بعد سه تایی با هم می خندن .... من هم از خوشحالیشون خوشحال بودم .... اما از دیشب که با محبوبم حرف زده بودم غم غریبی در وجودم بود داشتم با غذام که اشتهایی به خوردنش نداشتم بازی می کردم که نگاه سنگین فرشته رو نسبت به خودم احساس کردم ... سرم رو بالا کرد دیدم که دیگه از لبخند روی لبش خبری نیست یک نگاه به من و یک نگاه به صندلی خالی کنار من کرد.... من لبخند زدم و بهش گفتم ممنون که خوشبختی رو به این دو نفر هدیه دادی .... احساس کردم از درد قلبم اطلاع داره چون با یک حس همدردی گفت متاسفم ...... من گفتم چرا؟!! شما که فرشته من نیستی فرشته دو نفر دیگه هستی سریع خودم رو مشغول کردم به خوردن غذام که دیگه به چشماش نگاه نکنم ....

بعد از غذا رفتیم خونه خواهرم خوشحال وامیدوار بود....من هم از حال و احوالش خوشحال بودم .... رسیدم دم در حصارتنهایی ... نگهبان حصار با اخم گفت چرا دیر اومدی ....گفتم ببخشین دو تا عاشق منو شریک خوشحالیشون کرده بودن ....حوصله این حرفها رو نداشت ....بیشتراز ده سال بود که زندان بان حصارم بود.....گفت باشه برو تو می خوام در روببندم.... گفتم آقا بذار یک دقیقه برم با محبوبم حرف بزنم ....جوری که انگار داره به یک احمق نگاه می کنه نگاهم کرد و گفت خسته نشدی ....گفتم فقط می خوام حالش رو بپرسم زود میام .... گفت دیوانه اون برای تو نیست بذار زندگیش رو بکنه ... گفتم به خدا زود میام .....با بی میلی گفت برو و زود بیا .... با خوشحالی دویدم طرف تلفن وزنگ زدم ...همون حرفهای همیشگی داستان خواهرم رو گفتم... تنها گفت خوشبخت بشن .....اما انگار ناراحت بود.... آخه محبوبم هم عاشق بود ،شریک داشت .... دلم سوخت آخه چرا محبوبم شاد نیست .....دوباره حرفهای تکراری همیشگیم رو گفتم آخه می خواستم امیدوارش کنم.....گفتم عزیزم من با تمام وجود دوست دارم .... عصبانی شد ، گفت کی می خوای تمامش کنی .... ما به درد هم نمی خوریم ..... آره راست می گفت محبوبم قلبش پر از عشق به یک نفر دیگه بود .....بهش با گریه گفتم و هر لحظه آرزو می کنم که به جای عشق از دست رفته ات من رو دوست داشته باشی .....اما من که عشقش نبودم تنها دوستش بودم .... محبوبم من رو تنها به عنوان دوستش قبول داشت ..... لحنش رو دوستانه و آروم کرد گفت عزیزم تو معیارهای من رو نداری .... طفلکی راست می گفت این حرف رو همیشه به من می زد و من هم همیشه ازش گله می کردم که چرا قلبی که سرشار ازعشق به اون هست را هیچ وقت نمی بینه ... خیلی محترمانه گفت که تو شرط اصلی که خانواده باشه رو نداری .... شرط اصلی خانواده بود ....همون مقدار که عشق براش اهمیت داشت خانواده عشقش هم براش مهم بود .... طفل معصوم با کلی دلیل و منطق حرف می زد که من ناراحت نشم .... من هم آروم گریه می کردم ....می دونستم همه دوستان و اطرافیانش به دنبال شریک زندگی براش هستن....اما محبوبم ناخودآگاه احساس مسئولیت در قبال من می کرد اینم به خاطر قلب مهربونش بود ... آخه اون که گناهی نداشت که من عاشقش شده بودم .... خودم یک طرفه عاشقش شده بودم ... از اول آشنایی مون می گفت که تو تنها دوست من هستی و همیشه می گفت که دنبال عشق هست ..... صدام رو محکم کردم و گفتم که نباید ناراحتی وجدان داشته باشی ... باید همیشه شاد باشی ... از ته دلم آرزو داشتم که محبوبم همیشه شاد باشه .... یک دفعه صدای غرلند پیرمرد تو گوشم پر شد می گفت زود باش بیا خسته نشدی ... می خوام برم بخوابم ...

از محبوبم خداحافظی کردم و پشت نگهبان راه افتادم .... درد قلبم امونم رو بریده بود..... از جسمم دراومدم که برم داخل حصار ، دم در برگشتم به جسمم نگاه کردم مثل یک تکه مجسمه سنگی بود .... نشانه ای از هیچ احساسی درونش نبود نه غم ، نه شادی ، نه نفرت ، نه خشم ، نه هیجان ، نه عشق ، نه امید ، نه گذشت .....دلم براش خیلی سوخت ...نگهبان که دیگه خیلی حوصله اش سر رفته بود با دستش آروم هولم داد داخل و شروع کرد به بستن در سنگی و هی زیر لب غر می زد امان از دست این آدما با این کارای عجیب و غریبشون نمی دونم خدا چرا اینا رو اشرف مخلوقات کرده چی جز دردسر دارن .... من تنها از پشت در به جسم بی روحم نگاه می کردم ... داشت نور بیرون حصار هر لحظه کمتر می شد ... وقتی در بسته شد تاریکی مطلق حصار رو گرفت به دور و بر حصار نگاه کردم چقدر این حصار هر سال ضخیم تر می شه ... چقدر طولش زیاد شده .... نشستم در تاریکی به یک گوشه خیره شدم و گذشته ام رو مرور کردم .... اشک همچنان از چشمام سرازیر می شد .... خیلی خسته بودم .... یک دفعه سرم رو بالا گرفتم به خودم گفتم دیگه وقتش رسیده که خودت رو از همه چیز خلاص کنی تو داری برای محبوبت محدودیت و مسئولیت بیخود درست می کنی ... تو رنجش می دی ... داری جلوی خوشبختیش رو می گیری ندیدی وقتی معیارهاش رو یکبار پیدا کرده بود چقدر شاد بود .... چرا اینقدر آزارش می دی .... بلند شدم و دویدم به طرف در ... محکم به در کوبیدم ... گفتم آقا آقا یک لحظه تو روخدا ..... امشب دیگه آخرشه ..... هیچ صدایی از پشت در نمی اومد .... با التماس گفتم آقا خواهش می کنم این آخرین خواسته منه بعد ازاون برای همیشه اینجا می مونم .... التماس می کردم می گفتم دیگه ازت نمی خوام برم تو جسمم ... می زارم به زندگی نباتیش ادامه بده .... گریه می کردم... التماس می کردم ....

صدای کلید در باعث شد که لبخند پیروزی روی لبم بشینه .... تا در باز شد جسمم رو دیدم ... خدایا چرا اینقدر باهام غریبه شده.... من چه جوری داخل این جسم سنگی بودم..... پیرمرد گفت دیگه چه مرگته ... تند گفتم بیاباهم بریم پیش محبوبم ..... با عصبانیت گفت تو دست بردارنیستی .....گفتم باور کن می خوام برم ازش خداحافظی کنم و بهترین سرمایه های زندگیم رو بهش بدم .... آخه محبوبم چند وقت دیگه تولدش .... پیرمرد صداش رو ملایم تر ودوستانه ترکرد و آروم گفت تصمیمت رو گرفتی .... با هیجان گفتم بله مطمئن باشید آقا امشب که برم پیشش دیگه از حصار بیرون نمی آم ..... احساس کردم حرفم رو باور نمی کنه بدون درنگ گفتم به جون محبوبم که از همه کس در دنیا برام باارزش تره ... فکر کنم دلش برام سوخت چون با تردید گفت باشه ... خوشحال شدم .... اول رفتم طرف جسم بی روحم که بعد از این قراره بدون من زندگی کنه .... بهش گفتم عزیزم تو بی من خوشبخت تری ... الان دیگه منطق خالی می شی ..... اینجوری برات بهتره .... منو ببخش که تو این سالها اذیتت کردم .... جسمم هیچی نگفت بی تفاوت صورتش رو برگردون به ساعت نگاه کرد .... می دونستم منتظربود صبح بشه بره دنبال کارش .... کار کنه بعد بیاد خونه بخوابه ....و این روش رو فردا و فرداها ادامه بده تا زمانی که فرسوده از کار افتاد بشه و بعد ازاون هم مثل همه موجودات بمیره ....

با پیرمرد رفتیم خونه محبوبم جسمش آروم خوابیده بود و روحش کمی اونطرف تر نشسته بود و عمیقا داشت فکر می کرد.... به پیرمرد گفتم آقا یک کاری کنید که نفهمه من اومدم .... با طعنه و تمسخر گفت نترس داره به عشق از دست رفتش فکر می کنه .... بعد روش رو کرد اونطرف تر که مثلا من رو نبینه .....رفتم روبروی روحش نشستم شروع کردم به نوازش صورتش و باهاش دردو دل کردن .... می دونستم روحش برای من نیست برای همین حواسش هم به من نبود .... بهش آروم گفتم عشق من اومدم ازت خداحافظی کنم .... عزیزم منو ببخش که بدون توجه به اینکه تو عاشق من نبودی با خودخواهی ازت می خواستم برای من باشی و عاشقم باشی ... ازت ممنونم که اجازه دادی طمع واقعی دوست داشتن و عشق رو تجربه کنم .... من از امشب دیگه اذیتت نمی کنم ... برات چند تا هدیه آوردم که برای من خیلی ارزش داشتن امیدوارم قبولش کنی آخه اینا دیگه به درد من نمی خورن ... اما تو خیلی بهشون احتیاج داری ... عزیزم تو باید خوشبخت بشی لطفا قبول کن و شاد باش .... من سالها برای درست کردن اینها تلاش کردم الان می خوام بدمش به تو که محبوب من هستی .... خم شدم و لبهاش رو بوسیدم .... گفتم این اولین هدیه من چون این گرمای لبهای یک عاشق که عاری ازهوس هست این هدیه رو به این امید بهت می دم که بتونی با گرمی اون لبهای معشوقت رو ببوسی و شاد باشی .....بعد دستم رو داخل قفسه سینه ام کردم و قلبم رو درآوردم به محبوبم گفتم اجازه بده قلبت رو چند لحظه از سینه ات در بیارم تو یک دستم قلب خودم بود و در دست دیگم قلب محبوبم ... تا چشمم به قلب محبوبم افتاد یک دفعه با ناله فریاد زدم الهی بمیرم چه حفره های عمیقی تو قلبت کدوم بی رحمی این کار رو با قلبت کرده .... با صدای من پیرمرد که حواسش نبود برگشت و به قلبها نگاه کرد ... گفت چی کار می خوای کنی .... گفتم من تو حصار تاریک تو به این همه قلب نیازی ندارم می خوام حفره های قلب محبوبم رو پر کنم ... گریه امونم رو بریده بود چی به سر قلب محبوبم اومده بود .... چرا قلبش اینهمه ترک داشت .... چرا قسمتهایی از قلبش سیاه شده بود .....این دو حفره عمیق برای چی هست .... یادم اومد ... می خواستم کسی که این بلا رو سر محبوبم آورده نفرین کنم که گفتم نه ... مطمئن باش طبیعت از این ظلم نمی گذره واگذارش کردم به چرخش طبیعت .... با گریه دو تکه از قلبم رو کندم و داخل حفره ها رو پر کردم ... گفتم محبوبم این حفره ها رو پر کردم که عشق بتونه دوباره قلب تو رو تپنده کنه .... قسمتهای سیاه قلب محبوبم به خاطر کینه و حس انتقام به وجود اومده بود تکه های سیاه رو کندم و تکه هایی از قلب خودم رو جاش گذاشتم بهش گفتم اسم این تکه ها از خود گذشتگی این رو جای کینه می ذارم تا بتونی راحت تر دیگران روببخشی ... دستی که قلب خودم بود تقریبا خالی شده بود فقط یک تکه کوچک مونده بود که با اون هم روی ترک های قلب محبوبم رو پوشوندم بعد قلب رو آروم گذاشتم داخل سینه محبوبم .... هدیه بعدی من برای عشقم .... چشمهام بود ... بهش گفتم عزیزم هر وقت چشم عقلت روباز کردی چشم دلت رو هم باز کن ...بذار هر دو چشم برات انتخاب کنن و گمشده ات رو پیدا کنن .... این چشمها همیشه به دنبال عشق بوده .... الان تو حصار تاریک دیگه بهشون احتیاج ندارم ... آخه عزیزم اونجا خیلی تاریک و سرده ... من قراره اونجا بمونم تا مرگ سراغ جسمم بیاد و بعد می تونم از اون حصار آزاد شم.... سرم رو گذاشتم روسینه اش نمی خواستم از پیشش برم ....

پیرمرد گفت جا خشک کردی داره صبح می شه پاشو نمی بینی می خواد بلند شه بره داخل جسمش .... سرم رو از رو سینه اش بلند کردم و گفتم عشق من ، محبوب من ، قلب من ، چشم من ، گرمای وجود من .... با تمام وجودم دوست دارم ... خداحافظ ... برو خوشحال و شاد و خوشبخت باش تا من درد تنهایی حصار رو راحت تر تحمل کنم ... بعد سرم رو به طرف آسمون کردم و بلند فریاد زدم آهای فرشته وصال زودتر نیمه گمشده محبوبم رو پیشش بیار و اون رو از تنهایی دربیار ..... پیرمرد با عصبانیت دستم رو کشید و برد وقتی داشتم می رفتم دیگه نه قلب داشتم ، نه چشم ، نه اشک ، نه احساس...

رسیدیم دم در حصار پیرمرد گفت یادت نرفته که چه قولی دادی دیگه باور کن از دست کارات خسته شدم ... آروم گفتم ممنونم که گذاشتی برم پیشش دیگه ازت نمی خوام که بیام بیرون .. وقتی داشت در حصار رو برای همیشه می بست بهش گفتم الان جسمم کجاست ... گفت داره آماده می شه بره سر کار اونم از دست تو راحت شد .... و در برای همیشه بسته شد و تنهایی و تاریکی یار من شد تا زمان فرا رسیدن مرگ

باران پاییزی

2009-09-24T02:08:00.000-07:00

بیرون داره بارون پاییزی می یاد خیلی قشنگه واقعا خدا رو شکر که اینهمه زیبایی رو خلق کرده ..... می گن آدم عاشق آب ، دریا و بارون .... می گن چون جنین در رحم مادر داخل آب هست از همون اول عاشق صدای آب ...... واسه همینه که یک مادر وقتی بچه عصبانی و نارحت بچه اش رو بغل می کنه با صدای آروم دم گوشش می گه ش ش ش ش ...می خواد صدای آب جگرگوشه اش رو آروم کنه اینا همش تو خصلت و ذات ما آدما است .... واسه همینه صدای دریا آدما رو عاشق می کنه .... واسه همینه صدای بارون لبخند به لب آدما می یاره .... می دونم محبوبم هم بارون رو دوست داره می دونم فصل مورد علاقش هم پاییزه ..... امیدوارم از صدای بارون آرامش به دست بیاره و هر روز پاییز خوشحال تر از روز قبلش باشه .... خوشحال باش و عاشق عزیزم.... آرزو می کنم بتونی تو این فصل نیمه گمشده ات رو پیدا کنی تا خوشحالیت کامل بشه .....دوست دارم به اندازه تمام برگهای زیبای پاییز .... فقط دوست دارم عشق من